Al een paar dagen voelde mijn dochter zich niet zo heel fit. Hoesten, beetje moe, dat werk. Maar wel fit en vrolijk genoeg om naar het kinderdagverblijf te gaan en gezellig te spelen. Tot vorige nacht. Toen hield mijn zieke dochter ons al de halve nacht bezig. Met dank aan tig keer overgeven en nog meer hoesten. En ik? Ik heb alleen maar wallen.
Niet dat ik die wallen bijzonder ernstig vind. Tegenwoordig heb ik goede oogcrème, Touche éclat (wonderspul) en desnoods ijsblokjes in huis om die dingen te lijf te gaan. En anders maar niet.
Ik vind het vervelender voor mijn dochter die ongewild haar hobby heeft gemaakt van overgeven midden in de nacht. Al raakt ze daarvan zelf niet bijzonder overstuur. ‘Mama!’ roept ze na ‘t overgeven. ‘Bleh! Bleghhhh!’ om er vervolgens standaard een vies gezicht bij te trekken waardoor ik toch weer in de lach schiet. Net als mijn dochter trouwens.
Ja, mijn dochter en ik lachen wat af. Je moet wat in zo’n situatie.
En dus verschonen we haar weer, maak ik het bed opnieuw op en pleur ik midden in de nacht alvast dekens, lakens en kleding in de wasmachine of een emmer Biotex. Tot plezier van mijn Bengaalse katten die hun nachtrust graag onderbreken voor deze nachtelijke bezigheden. ‘Wat een gezelligheid’, zie je ze denken. ‘Iedereen wakker. Midden in de nacht. Hoera!’
Ze zijn trouwens de enigen in het huis die er zo over denken, maar dat terzijde.
Maar goed, afgelopen nachten was mijn dochter zo ziek dat ik d’r maar bij ons in het bed heb gelegd. Op mijn hoofdkussen zodat ze lekker hoog lag en alles tot rust zou komen in haar buik. Dat hielp.
Al werd ze een uurtje later door mijn vriend in haar eigen bed gelegd. Even gecontroleerd of de matrasbeschermer ( handige dingen in zulke situaties) goed lag, handdoek over de hoes en handdoek onder het hoofd zodat ze hoger lag en slapen maar.
Het hielp.
En vandaag? Vandaag hangt mijn dochter weer lekker op de bank met kussens en een dekentje. Mickey Mouse op de tv, een beschuitje en een beetje water. En ik? Ik en mijn wallen zijn op zoek naar cafeïne ( voor de moedermaffia gaat zeuren: niet teveel van dat spul, dat weet ik ál lang).
Daarna ga ik op de bank hangen. Met Netflix of een boek. Want die korte nachten? Die zijn best vermoeiend. Gelukkig komt aan alles een eind. Hopelijk denken mijn wallen daar straks ook zo over.
Afbeelding: Daniëlle Spoelstra
Geef een reactie