‘Waarom heb je eigenlijk geen bakfiets gekocht?’ vroeg laatst een vriendin naar aanleiding van mijn bekentenis dat ik een mamafiets had gekocht. ‘Ik vind het ondingen,’ antwoordde ik. En dat vind ik echt. Ik begrijp niet hoe andere mensen erop kunnen fietsen. Echt niet.
Hippe bakfietsen
En voordat iemand zegt dat ik het eerst eens moet proberen voordat ik mijn oordeel klaar heb? Ik heb het geprobeerd. In Amsterdam – waar ik toentertijd woonde – werden bakfietsen in rap tempo populair.
Dan hebben we het natuurlijk niet over die grote bakfietsen waar studenten vroeger hun halve huisraad in vervoerden, maar over de hippe bakfiets. Zoals deze en deze. Ze waren werkelijk niet aan te slepen.
Amper bestuurbaar
Allemaal leuk en aardig, maar veel vrouwen konden er amper op fietsen. Ze vlogen van de ene kant naar de andere kant van de straat, remmen was een uitdaging en sturen wilde ook niet echt. De keren dat ik bij een school in de buurt moeders met bakfietsen heb gezien, die auto’s schampten, zijn ontelbaar.
Toch kon een kennis er redelijk mee uit de voeten. ‘Wil jij het niet even proberen?’ vroeg ze nog. Dat deed ik. Maar misschien lag het aan mijn conditie ( zou zomaar kunnen ), maar moeilijk trappen dat ik het vond. Bovendien zwenkte ik alle kanten uit.
Gevaar op de weg
Ik was een heus gevaar op de weg. Echt, ze hadden beter een waarschuwingsbord ‘danger ahead’ op mij kunnen plakken, want ik kon d’r niets van. Waarschijnlijk over drie levens ook niet. Het ontbreekt me simpelweg aan coördinatie, evenwicht en conditie om zo’n ding te besturen.
Laat staan wat er gebeurt als er twee kinderen voorin zitten.
Dat doe ik niemand aan. Ik hou het – hoe suf ook – wel bij mijn mamafiets. De bakfiets laat ik aan me voorbij gaan. Al heb ik groot respect voor mensen die er wel op kunnen fietsen. Leg het me uit, want ik heb geen enkel idee. Zo sneu ben ik dan ook wel weer.
Geef een reactie