GOALLLL!

Eerlijk is eerlijk: voor aanvang van het WK, had ik er eigenlijk niet zo heel veel zin in. Maar nu het eenmaal begonnen is en Nederland wel een lekker balletje trapt, kom ik er steeds meer in. Daar heeft mijn dochter helemaal geen last van. Met d’r 21 maanden weet ze al precies hoe ze moet juichen. Al zijn er nog wel een paar verbeterpuntjes … 

Overigens komt dat enthousiasme niet uit de lucht vallen. Die liefde voor voetbal heeft ze geërfd van haar vader. Mijn vriend houdt van voetbal. En voetbalde hij vroeger nog zelf, nu is-ie vooral fan van Feyenoord ( helaas, ik ben voor Ajax) en het Nederlands elftal.

Het spreekt dan ook voor zich dat mijn vriend een uitgebreide Oranje collectie heeft  Er moet natuurlijk wel  een outfit uitgekozen voor zo’n wedstrijd. T-shirts, sjaals, oranje broeken … Het is d’r allemaal. Minus de oranje helm dan. Daar is twee jaar geleden na de slechte resultaten van het Nederlandse elftal de bijl in gezet. Zo is-ie dan ook wel weer.

Maar goed, fan dus. En dus is het stiekem niet meer dan logisch dat mijn dochter er ook mee wordt besmet. Nu moet ik zeggen dat ze al dol is op het concept voetbal. In de tuin dribbelt ze geregeld met haar vader achter een voetbal aan.

Dat heeft ze dus niet van mij. Een chihuahua met drie poten beschikt nog over meer balgevoel.

Maar goed, voetbal is een herkenbaar dingetje nu voor mijn dochter. ‘Bal,’ roept mijn dochter nu enthousiast als ze een voetbalwedstrijd ziet. Het liefst pakt ze meteen de oranje sjaal en bijpassende oranje pet van haar vader. Ook als pak ‘m beet Zwitserland voetbalt. ‘GOALLLLLL’ roept ze als er een doelpunt valt. Maakt niet uit wie ‘t doet.

Ik zei al dat er een paar verbeterpuntjes zijn.

Al was ze zo trots als een pauw toen mijn vriend voor haar een oranje romper op de kop had getikt. Het ding paste ook nog. En geen idee of het aan die romper lag, maar Nederland won – na een bloedstollende wedstrijd – van Australië,

Daar vielen trouwens behoorlijk wat goals. Vond mijn dochter leuk. ‘GOALLLLLL!’ riep ze enthousiast. Deed ze ook bij de goals van Australië. ‘Nee, daar juichen we niet voor’,  probeerde haar vader nog uit te leggen. Het was tegen dovemansoren gericht. Een goal is een goal. Toch?

Ik denk niet dat dit nog goed komt. Tijdens dit WK dan. Het is een – ehm – verbeterpuntje.

Over twee jaar kan ‘t alweer héél anders zijn.  Maar ‘t zou leuk zijn als mijn dochter zo enthousiast blijft. Daar zou ze in ieder geval haar vader heel gelukkig mee maken.  Al zal ik wel weer moeite hebben ‘om erin te komen.’  Zou het dan toch iets te maken hebben met balgevoel?

Afbeelding: Daniëlle Spoelstra