Schuldgevoel.

Afgelopen weekend logeerde mijn dochter bij mijn ouders. Reden? Wij gingen naar North Sea Jazz en dochterlief kon intussen los bij opa en oma. Ging prima. Maar geen idee of jullie dat ook hebben, maar als ik ook maar één nacht ben weg geweest dan wil ik een cadeautje meenemen voor mijn kind. Zou het schuldgevoel zijn? 

Want ja, je bent er toch een tijdje niet. En hoe leuk mijn kind het ook bij mijn ouders heeft ( de vele foto’s op de whatsapp en Facebook zijn daar getuige van) voel ik mij toch schuldig. Ik heb haar geen kus kunnen geven voor het slapen en was er niet toen ze wakker werd.

‘Zullen we nog even een cadeautje voor haar kopen?’
‘Zullen we nog even een cadeautje voor haar kopen?’ opperde ik dan ook tegen mijn vriend terwijl we de dag na het festival wat aan het shoppen waren in Rotterdam. Mijn vriend keek mij verbaasd aan. ‘Waarom? Het kind komt om in het speelgoed.’  ‘Ja, maar,’ sputterde ik tegen. ‘Het is niet leuk als wij terugkomen en zij krijgt niets.’

Mijn vriend haalde zijn schouders op. ‘Nou ja, doe maar.’  En hé, we waren toch al – helaas wel tot lichte wanhoop van mijn winkel hatende vriend – in De Bijenkorf. ‘Waar wil je dan naar toe voor het cadeautje?’ vroeg-ie nog. ‘De kinderafdeling’,  riep ik vrolijk. ‘Maar eerst wil ik nog even rond kijken.’

Prijzig …
Toen keek hij pas echt wanhopig. Zo wanhopig dat we al snel op de kinderafdeling stonden. Maar vind daar maar eens een cadeautje voor een … normale prijs. Holy crap, zelfs met 50 % korting was ‘t aan de prijzige kant. Zo ontdekte ik een schattig wit Burberry vestje voor de helft van de prijs. Was-ie nog ietwat duur, maar lief was-ie wel.

‘Hoe lang denk je dat ze dat vest schoonhoudt?’ vroeg vriendlief nog. ‘5 MINUTEN!’  Dat was waar. Mijn dochter is een schat. Maar dan wel een schat die hufterproof kleding nodig heeft. Andere kleding overleeft ‘t simpelweg niet.

Dat Burberry vestje heb ik laten liggen. Net als andere schattige shirtjes of veel te dure knuffels. ‘We gaan naar de Bart Smit’,  mompelde mijn vriend na vijf minuten. En nadat-ie mij daarna van de tassenafdeling had geplukt, lukte dat ook nog.

Dora!
Dat was succesvoller. Voor een paar euro vond ik daar een Dora pop. Met een voetbalshirt aan. Heel gendertechnisch verantwoord. Vond ik dan. Hoe dan ook, het cadeautje was binnen.

Niet nodig?
Dat lag fijn klaar in de tas toen we onze dochter weer gingen ophalen bij mijn ouders. Maar wat bleek? De schat sliep nog. En toen ze eenmaal wakker was, was ze blij om ons te zien. Op mijn schoot pakte ze het pakje uit. ‘Dora’,  riep ze nog. En dat was het. Haar vader knuffelen, met de hond van opa en oma spelen en chips eten bleken veel belangrijker.

En toen wist ik ‘t. De enige die last had van dat stomme schuldgevoel was ik. Volkomen misplaatst was ‘t. Als een logeerpartij niet leuk is, dan helpt zo’n pop als pleister op de wond ook niet meer.

Zo’n cadeautje is eigenlijk niet echt nodig.

Of toch wel?
Hoewel? Vanochtend kwam mijn dochter op mijn schoot zitten met in haar hand de Dora pop. ‘Dora!’ zei ze. ‘Blij!’ En ze keek mij stralend aan. ‘Lief!’  En daarom geef ik dus de volgende keer toch weer een cadeautje.  Ik ben hopeloos.

Afbeelding: bol.com