‘Een van de irritantste dingen van zwanger zijn is dat je zoveel dingen vergeet’, verzuchtte ik laatst tegen een vriendin. Ik was net een dag op zoek geweest naar mijn zonnebril. En nee, ik heb ‘m nog steeds niet gevonden. Geen idee waar dat kreng is. De badkamer, de garage of de koelkast? Joost mag ‘t weten.
In de koelkast
Dat van die koelkast is echt niet zo vreemd. Een vriendin was tijdens haar vorige zwangerschap haar sleutels kwijt. Nergens te vinden. Maar dan ook echt nergens. Totdat ze die krengen na haar bevalling ergens terugvond in de … koelkast. ( vraag mij niet waar) ‘Geen idee hoe ze daar terecht zijn gekomen’, zei ze nog.
Heel begrijpelijk.
‘Waar is die zonnebril?’
Dat heb ik nu dus met mijn zonnebril. ‘Ik heb ‘m hier ergens in huis afgedaan omdat ik dacht: goh, die zonnebril zit nog op mijn hoofd’, legde ik later uit aan mijn vriend. Die vond dat sowieso een discutabele uitleg ( ‘je zonnebril doe je toch meteen af zodra je binnen bent’) Ook begreep hij niet waarom ik niet meer wist waar ik ‘m dan had neergelegd. ‘Maar dan ligt-ie hier toch ergens?’
‘Ergens’ is een probleem
En juist dat ‘ergens’ is een probleem. Ik ben de afgelopen weken al meer dingen kwijt geraakt. En dat kwam dit keer niet door mijn dochter. Meer door mijn eigen verwarde, hormonale toestand. Zo vond ik de afstandsbediening terug in mijn tas. Logisch, als je voor je weg gaat, de tv uitdoet, de afstandsbediening ergens kwijt moet en ‘m maar gedachteloos in de tas laat ploffen.
Datzelfde gold ook voor mijn horloge. Ik wist dat ik ‘m ergens had neergelegd voor ik ging douchen. Maar waar dat ergens was? Het nachtkastje? Nee. De tafel? Ook niet. De krabpaal ( onze dumpplek voor alle dingen waarvan we geen idee hebben wat we ermee aan moeten)? Dit keer ook niet. Het ding was spoorloos.
Logisch. Het horloge lag namelijk gewoon op de wasbak in de badkamer. Maar toen was ik wel een half uur verder.
Vaste plekken
En het is niet zo dat ik iets gedachteloos neer leg. Ik denk nog vaak vóór ik het iets neerleg: ‘ik moet onthouden dat ik het hier heb neergelegd.’ Om het vervolgens twee minuten later keihard te vergeten.
Hetzelfde geldt voor vaste plekken. Zinloos als je vergeet waar die vaste plekken voor je spullen zijn. Ja, dat kan. Of als je vergeet dat je een vaste plek hebt voor iets. Ook om gek van te worden. En het erge? Ik heb geen idee wat ik er tegen kan doen. ‘Gewoon uitzitten,’ zei de vriendin nuchter. ‘De baby komt er vanzelf uit, de hormonen gaan vanzelf weg en ergens eind 2015 weet je heus wel weer waar je die spullen hebt neergelegd.’
Zit wat in.
Zwangerschapsdementie
Conclusie? Ik moet mijzelf er gewoon maar mee verzoenen dat ik gewoon nu heel veel spullen kwijtraak. Noem ‘t maar zwangerschapsdementie. Al kijk ik nu voor de zekerheid nog wel even in de koelkast voor die zonnebril. Je weet maar nooit …
Afbeelding: Keepcalm
Geef een reactie