Onlangs vond ik mijzelf op een zonnige zondag met mijn vent, dochter en ouders terug in het Zuiderzeemuseum in Enkhuizen. Normaal gesproken niet een plek die ik zelf zou uitkiezen, maar mijn moeder had vier toegangskaarten gewonnen, dus opeens leek het een prima idee om een dagje naar Enkhuizen te vertrekken. En eerlijk is eerlijk: iedereen – van mijn peuter tot mijn vader- vond ‘t leuk.
Stoffig?
En nee, dat had ik niet verwacht. Als ik aan het Zuiderzeemuseum dacht, kreeg ik vooral ‘t beeld van een – ehm- stoffig oud museum. De laatste keer dat ik er was, was ergens midden jaren negentig in 3VWO. Het museum wist toen niet echt indruk op mij te maken. Maar ik vermoed dat dit kwam omdat ik veertien was en vooral geïnteresseerd was in mijzelf.
Beste Museum van Nederland in 2013
Maar dat die indruk natuurlijk helemaal niet klopte, wist ik toen ik las dat in 2013 beoordelingssite Zoover het Zuiderzeemuseum nog tot ‘Beste Museum van Nederland‘ had uitgeroepen. Vooral omdat de bezoekers het erover eens waren dat er zoveel te zien en te doen was.
Belevenismuseum
Het Zuiderzeemuseum is dan ook – wat ze zo mooi noemen – een ‘belevenismuseum.’ Dat begint al bij de entree. Je koopt je toegangskaarten en vervolgens word je met een pontje over het Ijsselmeer naar het museum gebracht.
In het Zuiderzeemuseum – dat zich richt ‘op de cultuur van het voormalige Zuiderzeegebied en het huidige en toekomstige IJsselmeergebied’ – word je vervolgens meteen honderd jaar terug genomen door de oude huisjes, oude ambachten als de smid of touwslager en verschillende winkels waar je nog traditionele producten kunt kopen. Ook lopen er medewerkers rond die – onder meer verkleed als visser of smid – je geduldig uitleg geven over die tijd, de gebruiken en de tradities.
En dat is niet het enige. In die oude huisjes staan olietoestellen op het vuur (die geur), ruikt het naar boenwas of kolen en je ruikt de zeep ( ‘Sunlight, daar waste mijn oma ook mee’, vertelde mijn moeder), waarmee lakens en kleding werden gewassen. Soms een feest der herkenning voor de oudere generatie en een openbaring voor de jongere garde.
Genoeg te doen voor kinderen
Mijn tweejarige dochter vond het briljant. Ondanks dat we de buggy vergaten waren ( ja, mijn vriend en ik zijn heel goed in het vergeten van essentiële dingen), huppelde ze vrolijk van huisje naar huisje.
Al was er voor iets oudere kinderen ook genoeg te doen. Zo konden ze zich verkleden in de klederdracht van Marken ( en nee, mijn dochter heeft zich niet verkleed. Met dank aan mijn je-weet-niet-wie-het-eerder-heeft-aangehad-fobie), konden ze spelen met het speelgoed uit de vorige eeuwen en konden ze zelf hun eigen springtouw maken met een beetje hulp van een echte touwslager of zeepjes maken.
Druk!
Je begrijpt: voor de hele familie was het dan ook leuk. En die families liepen er ook in groten getale rond. Wat zeg ik? Het was hartstikke druk. Dat had natuurlijk ook te maken met het zonnige, warme weer, maar ook met ‘t feit dat niemand zich écht verveelt in het museum.
En anders kan je altijd nog op een terrasje in het museum neerploffen, een wijntje of patatje halen en staren naar de mooie, oude huizen. Ook geen straf.
Nog een keer?
De tijd vloog voorbij. Aan het eind van de dag was mijn dochter doodop. En wij ook. En toen hadden we nog niet eens ‘t hele museum bekeken. Mijn moeder zag meteen voordelen. ‘Nou, als die jongste van jullie straks twee is, kunnen we weer!’ riep ze enthousiast.
Die afspraak staat. Zo leuk is dat museum. Geen wonder dat alle bezoekers op Zoover er in 2013 al zo lovend over waren. Want een stoffig museum? Nee, daar zat ik toch echt fout. Een mens kan zich vergissen.
Ook naar het Zuiderzeemuseum? Op hun website vind je alle informatie over de toegansprijzen, de openingstijden en de activiteiten
Geef een reactie