‘Ja! Bos!’ (of is kitesurfen toch leuker?)

‘Zullen we morgen naar het bos gaan?’ vroeg ik gisteravond tijdens het eten grappend aan mijn dochter. Mijn dochter haatte ooit het bos, trok vervolgens redelijk bij, maar reageerde nooit enthousiast als we ‘zullen we naar het bos?’ riepen. Maar tot onze grote verbazing antwoordde onze eigenwijze peuter nu met een ‘JA! BOS!’  En aangezien belofte schuld maakt … 

Overigens had ik nog wel vanochtend Buienradar gecheckt. Want zo’n bos is best leuk, maar niet als het regent. Maar dat deed het niet. Het bleef droog. ‘Dan gaan we nu’,  riep mijn vriend. ‘We hebben toch een uur meer door die wintertijd.’

Wintertijd
Die wintertijd was namelijk de nacht ervoor ingegaan. En iedereen met kinderen weet dat dat extra uurtje uitslapen alleen maar prettig is voor mensen zonder kinderen. Kinderen worden namelijk rond dezelfde tijd wakker. Alleen geeft dan de wekker niet zeven of acht uur aan, maar pak ‘m beet zes uur.

Afijn.

‘BOS!’
Toch, voor de zekerheid vroegen we nog maar een keer of dochterlief echt naar het bos wilde. ‘Bos, boooooooos!’ riep ze nu nog enthousiaster. ‘Moooi!’  Blijkbaar had ze echt zin om iets te doen. Mijn vriend vond het vooral handig. ‘Prima, we gaan even wandelen, koffie halen en dan kan iedereen vanmiddag zijn eigen ding doen.’

Lees: dan kon mijn vriend in alle rust klussen aan de kast voor de dochter-in-wording. Mannen blijven praktisch.

En dat meer ouders met kinderen er zo over dachten zagen we bij de ingang van het bos, want ‘t was al behoorlijk druk. Met jonge gezinnen natuurlijk. ‘Het bos. De ideale uitlaatplek voor kinderen’,  had eigenlijk op het bord voor de ingang moeten staan. Maar hé, dat is misschien iets te cynisch.

Mijn dochter vond ‘t overigens briljant in ‘t bos. Sinds ze zelf door de bladeren kon stampen, zich kon verstoppen achter de bomen en met takken een heus zwaardgevecht met haar vader kan voeren, vond ze ‘t prima. Zolang ze alles maar ‘zelluf’ kan doen.

Maar kitesurfers zijn leuker?
Al was de letterlijke kers op de taart, wel de pitstop aan de andere kant van het bos. Dat is namelijk een onooglijk tentje met uitzicht over het IJsselmeer waar het altijd druk is. Vooral met kitesurfers die – met dank aan de goede wind – over het meer zoefden. Onder genot van een stukje appeltaart en appelsap keek mijn dochter haar ogen uit. ‘Ga jij later ook kitesurfen?’ vroeg een stoere surfer nog aan mijn dochter. ‘JA!’ riep ze.

Ik zie het haar later nog doen ook.

Maar goed, daarna moesten we terug het bos in. Klein probleempje? Dochterlief bleef liever kijken naar de kitesurfers. Huilend namen we haar weer mee. Conclusie? Het water trekt nog altijd meer dan het bos. Al vond ze het na vijf minuten best wel weer leuk op dat bospad.

En zolang ze het niet haat, gaat ze gezellig met ons mee naar het bos. Totdat ze er helemaal zat van is. Gaat ze dan maar kitesurfen.

Afbeelding: Daniëlle Spoelstra