Vanochtend kreeg ik een berichtje van een vriendin die eind december is uitgerekend. Ging best goed met d’r. Al was ze straks blij ‘dat ze van ‘t bierkrat op haar buik was verlost.’ Ik begreep dat volledig. Natuurlijk is het fijn dat je een kindje krijgt, maar die laatste loodjes? Die wegen het zwaarst. Letterlijk als figuurlijk.
Overigens ben ik nog niet zo ver. Ik nader nu de 31 weken. Ja, ik heb nog even te gaan. En nee, je ziet bij mij niet dat ik 31 weken zwanger ben. Niet alleen omdat mijn buik helemaal naar voren staat, maar omdat ik waarschijnlijk een van die weinige zwangere vrouwen ben die afvalt als ze niet bij eet.
Je begrijpt: dat ben ik met lichte tegenzin aan ‘t doen. Want nee, extreem veel honger heb ik niet. Waar ik wel trek in heb? Nou, in allemaal dingen die op het lijstje ‘niet eten als je zwanger bent’ staan.
Wijn, champagne, oesters, gerookte zalm ( oké – mits vers kan ik dat wel eten), carpaccio of stinkende Franse schimmelkaas ( de echte, niet die fabriekskaas)? Dáár heb ik zin in. ‘Maar dat heb je toch wel voor je kind over?’ zou die zwangerschapsmaffia zeggen. Ja natuurlijk heb ik dat voor mijn kind over. Maar dat wil nog niet zeggen dat ik daarom geen zin heb in champagne en oesters.
Gelukkig zijn er een hoop dingen die ik nog wel mag. En dat is toch een schrale troost in de decembermaand waar de wijnen en de champagnes je om de oren vliegen.
En natuurlijk, in het voorjaar van 2015 drink ik vast weer op een terras een glas witte wijn. Het is allemaal te overzien. Maar niet voordat ik straks in januari ook rond loop met een bierkrat op mijn buik, niet lekker slaap en ongedurig word. Opeens kan wachten op de baby dan héél lang duren. De laatste loodjes wegen soms echt ‘t zwaarst.
En daarom was ik even een beetje jaloers op mijn vriendin. Zij heeft het waarschijnlijk op Oudjaarsdag allemaal achter de rug. Hopelijk bewaart ze vast wat champagne voor me.
Geef een reactie