Tijdens mijn vorige zwangerschap had ik maar in weinig dingen zin. Naar een beurs voor zwangere vrouwen? Dacht het niet. Tijdschriften voor ouders lezen? Doe niet zo gek. En je buik laten beschilderen? Ga weg. Maar dat laatste heb ik wel mooi laten doen vanmiddag. En het was nog leuk ook.
‘Gewoon iets stoers’
En ere wie ere toekomt, mijn beste vriendin – die gezegend is met een groot creatief tekentalent – vroeg ergens vorig jaar of ik zin had om mijn zwangere buik te laten beschilderen door haar. ‘En dat wordt dan niet een suf konijntje of bloempje, maar gewoon iets stoers’, riep ze nog.
Nou, dat klonk helemaal niet gek. ‘Lijkt me best leuk’, hoorde ik mijzelf zeggen. Want ja, eigenlijk was het toch best een leuk idee, vond ik opeens. Laten we het maar op zwangerschapshormonen houden. Maar toen mijn vriendin vervolgens met leuke ontwerpen en schetsen op de proppen kwam, werd ik zowaar écht enthousiast.
Hartjes en doodskoppen
‘Welke tekening vind je het mooist?’ vroeg mijn vriendin nog. Nou, ik had behoorlijk wat keus. Dat varieerde van tattoo-ish tekeningen tot – en nu ga je lachen – doodshoofden. Ik moet zeggen dat die doodskoppen best wat hadden. Op een soort van donkere, lugubere manier dan. Opeens leek dat tattoo-ish hartje met daarin ‘Daddy’s Girl’ heel braaf.
Dat werd ‘m.
Op de foto
‘En dan kan Liv d’r gezicht ook leuk beschilderd worden!’ riep mijn vriendin nog. Inderdaad, mijn beschilderde buik en het beschilderde gezichtje van mijn dochter zou vast een leuk plaatje opleveren. Fototechnisch gezien dan. Vooral omdat een goede vriendin van die vriendin weer héél goed met de camera overweg kan. ‘Kan zij mooi foto’s maken’, riep mijn vriendin nog enthousiaster.
Zo gezegd, zo gedaan. Vanmiddag stonden ze hier op de stoep. Gewapend met een flinke dosis verf, veel kwasten en een professionele camera.
‘AARDBEI OP DE BUIK!’
Mijn vriendin ging meteen aan de slag op mijn buik. Tekening erbij, verf proberen en los ging ze. En het ging nog snel ook. Intussen maakte die andere vriendin mooie foto’s. Het ging als een speer. En eerlijk is eerlijk, die tekening kwam op de buik nog beter tot z’n recht.
Dochterlief werd daarna wakker van d’r middagdutje. De tekening op mijn buik vond ze reuze fascinerend. Al zag ze er geen hart in. ‘MAMA, AARDBEI OP DE BUIK!’ galmde hier keihard door het huis. Maar – met een beetje hulp van die vriendin – liet ze haar gezicht wel beschilderen. Ze vond het briljant. Helemaal toen er foto’s van de buik en mijn dochter werden gemaakt.
Ergens deze week worden de foto toegestuurd. En ik moet zeggen: ik verheug mij erop. Dit had ik tijdens mijn eerste zwangerschap ook al kunnen doen. Maar ach, zoals mijn mede-Friezen al zo mooi zeggen: ‘better let as net’. Ga ik nu even een tijdschrift voor ouders lezen.
Just kidding.
Afbeelding: Daniëlle Spoelstra
Geef een reactie