‘Probeer er vooral nog een beetje van te genieten’, zei laatst een verloskundige tegen mij. Zij had al een béétje door dat ik ‘t had gehad met mijn zwangerschap. En nu ik aankomend weekend veertig weken zwanger ben, ben ik er helemaal klaar mee. Laat staan ‘dat ik geniet.’ Van dat woord word ik momenteel opstandig.
Dit is trouwens niet nieuw voor mij. Mijn oudste dochter besloot ook pas met 41 weken om zichzelf te lanceren op deze aardbol. Die laatste week was ik énorm chagrijnig. Ik was dolblij toen de bevalling begon en nog blijer toen ze er eenmaal uit was. Mijn dikke buik heb ik daarna geen moment gemist.
Meestal als ik dat vertel aan andere vrouwen dan kijken ze mij met een enorm vies gezicht aan, want wat ik zeg mag je eigenlijk niet zeggen. Je moet nog even – daar komt-ie weer- genieten van ‘dat kleine wondertje in je buik.’ Het is vooral de bedoeling dat je zwevend van geluk die zwangerschap uitzit, zwevend van geluk gaat bevallen en zwevend van geluk na de bevalling minstens een jaar op de roze wolk gaat zitten.
Lieve mensen, ik ben niet één van die vrouwen.
Genieten? Waarvan? Van het gebrek aan energie? Van de buik die ernstig in de weg zit? Van de zwangerschapshormonen die door mijn lijf razen? I don’t think so. En dat zegt helemaal niets over mijn liefde voor mijn kinderen. Ik ben hartstikke blij met wat erin die buik zit en wat er straks uitkomt. Maar die zwangerschap? Ze hadden ‘m van mij ook mogen fast forwarden tot de uitgerekende datum.
Je zou bijna denken dat ik de enige vrouw ben die er zo over denkt. Maar dat ben ik zeker niet. Goddank ken ik vrouwen in mijn omgeving die er net zo openlijk voor uitkomen. ‘Iedere dag na 37 weken was er één teveel’, zei laatst iemand, ‘ik kon hem er wel uitkijken’, riep een andere vriendin en weer een kennis vertelde ‘dat ze bevallen prima vond, maar dat haar zwangerschapsverlof haar idee van een slechte vakantie was.’
Aan die vrouwen hoef ik ‘t ook niet uit te leggen. Zij nemen het woord ‘genieten’ nóóit in de mond en zeggen iets in de trant van ‘denk aan je’ of plaatsen een lekker foute grap. Dat laatste wordt nog het meest gewaardeerd trouwens. En de mensen die zeggen ‘dat ik er nog van moet genieten’ bedoelen het ongetwijfeld allemaal goed. Alleen kan ik er niets mee. Ik word er rebels van, niet rustig. Maar vertel dat die verloskundigen en de rest maar.
Geef een reactie