Onlangs attendeerde iemand mij op een artikel op de site van de Telegraaf. De titel van dat stuk? ”Stop met die constante Facebookposts over je baby!’ En dat was geschreven naar aanleiding van een brief van een aantal vriendinnen aan een andere vriendin die – naar hun mening- veel te veel foto’s van haar baby plaatste op – juist- Facebook. En ik vroeg me af: post ik als moeder ook teveel foto’s van mijn kinderen op Facebook?
Venijnige brief
Maar eerst even terug naar de originele post op Facebook. Blijkbaar was de Australische moeder Jade Ruthven erg dol op haar baby en zette ze alle belangrijke momenten in de vorm van foto’s op Facebook. En dat ergerde haar vriendinnen. Zij besloten om haar een venijnige brief te sturen met daarin de boodschap dat ze ‘ns moest ophouden met zoveel te posten over haar kind. Geen idee waarom die vrouwen niet besloten om dat op een vriendelijke manier eens recht in het gezicht te zeggen. Lijkt wel zo eerlijk.
Maar goed, het werd die brief. En die brief was niet aardig. De vriendinnen hadden namelijk gehoopt dat Jade een paar maanden na de bevalling wel zou ophouden met het posten over de baby, maar dat was niet ‘t geval. En dan krijg je dus een brief die zo begint:
Ik heb met een aantal andere meiden gesproken en wij zijn allemaal zó klaar met die constante verslagen van je leven en ALLES wat Addy doet! Kijk, we hebben allemaal kinderen waar we verzot op zijn – je raadt het nooit – elke ouder denkt dat zijn kind de beste is. Maar wij duwen het niet door ieders strot!!! (…) Ze kruipt van een mat af – dat kan ons NIETS schelen!!! Ze is 6 maanden oud – ONS EEN ZORG!!! Stop en denk even na – als elke moeder al die shit zou posten over haar kind, dan weet ik zeker dat jij er gauw genoeg klaar mee zou zijn.
En ze sloten af met een ‘wij doen dit zodat je weet wat mensen eigenlijk echt denken.’ Het zullen je vriendinnen maar zijn. Maar ach, wie weet had Jade het écht heel bont gemaakt door tien keer per dag een foto van haar spruit op Facebook te slingeren.
Post ik teveel foto’s?
Maar toch bedacht ik mij dat ik ook foto’s van mijn peuter en baby post op Facebook. Ik probeer ‘t niet heel veel te doen ( al is dat met een baby wel verrekt verleidelijk), maar toch zal veel mensen dit ongetwijfeld niet boeien. Hoeft ook niet. Maar als ze die foto’s écht haten, kunnen ze natuurlijk ‘t altijd nog negeren, een filter erop zetten of mij simpelweg ontvrienden. Of als je het écht dwars zit: gewoon zeggen.
Hou even rekening met andere mensen, toch?
Aan de andere kant: als moeder kun je ook wel een beetje rekening houden met de buitenwereld. Hallo zeg, je bent niet alleen maar moeder. In een normaal gesprek heb je het ook niet de héle tijd over je kinderen. Dan komen ook andere dingen als werk, politiek of desnoods Kim Kardashian aan bod. En net als je niet iedere mijlpaal van je kind vertelt aan je buurvrouw ( tenzij het je best friend is natuurlijk), hoef je natuurlijk ook niet ieder moment van je kind vast te leggen op Facebook. Het kan, en leuk als je het doet, maar het hoeft niet.
Ieder z’n eigen ding
Al heb ik er dan weer weinig problemen mee. Want hé, je hebt er mensen op Facebook bij die alleen maar dingen melden over hun hond, de ene na de andere selfie plaatsen of ieder weekend melden op welke plek ze nu weer dronken zijn geworden. En dan heb ik nog niet eens over mensen die alleen maar like-deel-en-win-acties delen op Facebook.
Eigenlijk kun je ook Facebook vergelijken met een dorp. De een vertelt heel luid over zijn kinderen, de ander is meer terug getrokken terwijl nog weer iemand zich ergert aan de buurman die teveel herrie maakt tijdens het grasmaaien. Maar als we ons allemaal een beetje geciviliseerd gedragen, komt het best goed. En als je het niet bevalt, dan ontvriend je iemand. Kon dat in ‘t normale leven ook maar. Al zegt iets in mij dat die Australische Jade en die ‘vriendinnen’ niet meer zo close zijn.
Geef een reactie