Onlangs was ik in mijn oude buurt in Amsterdam Zuid. Niet de goedkoopste buurt. Ook op het gebied van kinderkleding. Toch kon ik de verleiding niet weerstaan en stapte ik toch een kinderkledingwinkel binnen. Mijn oog viel meteen op een geweldig blazertje dat mijn dochter vast leuk zou staan. Snel pakte ik ‘m. Tot ik het prijskaartje zag …
Op het prijskaartje stond 120 euro. ‘120 euro?’ dacht ik nog. ‘Voor een blazer die ze misschien maar twee of drie keer aanheeft voor ze er uitgroeit?’ Toen dacht ik nog niet eens na over de potentiële pindakaas – aardbei- of ketchupvlekken.
Ik hing ‘m terug in het rek.
Na mij kwam er nog een vrouw binnen. Zo’n leuk Amsterdam Zuid type met kleren die er lekker nonchalant uitzag, maar waarvan je weet dat alleen haar vest al 400 euro kost. Nou, zo’n type dus. En ja, ook zij had al snel het blazertje te pakken. Het was dan ook echt een leuk ding. Maar nog steeds een leuk ding van 120 euro.
Zij pakte naast dat blazertje nog een paar dingen, liep naar de kassa en rekende, zonder te knipperen met haar ogen, voor zeker een paar honderd euro af. Het was d’r van harte gegund. En de kinderen ook. En zeker als je geld er voor over hebt, moet je het lekker doen. Ik rekende daarentegen een afgeprijsd shirtje van 15 euro af.
Zegt dat iets over mij? Waarschijnlijk wel. 120 euro voor een blazer die drie keer gedragen wordt? Hoe stylish dat ding ook was, ik kon ‘t niet aan mezelf verkopen.
Altijd een slecht teken.
Misschien koop ik daarom liever een afgeprijsd shirtje of een fijn setje bij de H&M. Raak ik ook niet in paniek als ze haar kleding in een onbewaakt moment onder de mayonaise of poedersuiker heeft gesmeerd. Bovendien raak ik ook niet overstuur als ze na drie keer dragen er is uitgegroeid.
Maar ach, als je je daar niet druk over maakt, gewoon kopen. Het was namelijk wel een heel leuk blazertje. Misschien moet ik gewoon voortaan maar niet meer shoppen in Amsterdam Zuid. Dat is nog het allerbeste voor mijn portemonnee.
(foto: St. Girls – Supertrash)
Geef een reactie