‘Wat voor dag is het vandaag?’ vroeg ik vanochtend aan mijn peuter. Ze moest even nadenken. Tot het kwartje opeens viel. ‘HET IS VADERDAG!’ riep ze. ‘Maar waar is papa nou?’ ‘Nou, die ligt nog in bed. Hij mag uitslapen’, antwoordde ik. En dus moet dochterlief nog even wachten met het geven van haar zelf in elkaar geknutselde cadeautjes.
Op het kinderdagverblijf en de peuterschool zijn ze namelijk al weken van tevoren bezig met het concept Vaderdag. Er worden tekeningen gemaakt, cadeautjes in elkaar geknutseld en allerlei andere ongein gemaakt. Er is simpelweg geen ontkomen aan.
Niet dat mijn vriend dat trouwens wil.
Maar toen ik ‘m vroeg wat-ie nu echt wilde op Vaderdag was zijn antwoord alleen maar ‘uitslapen.’ En oh ja, een schoffel was ook welkom. Vaders blijven praktisch. Aangezien ik geen zin had om een schoffel te kopen ( ik heb nul verstand van tuingereedschap. Laat staan dat ik een schoffel koop voor mijn – nogal – kritische vriend), kan hij nu uitslapen.
Don’t worry, hij krijgt ook nog een andere cadeau. Zo heb ik een grote Blond koffiemok voor ‘m gekocht met ‘papa’ erop. Voor het geval hij vergeet dat hij een papa is. Just kidding. En nog twee exemplaren van de New Scientist en Historia. Leuk voor in bad of op vakantie.
Daar kan hij wel even mee vooruit.
En over een paar uur wordt er ook nog geluncht in een restaurant met mijn eigen vader. Die – je raadt het al – een grote Blond mok krijgt met – juist- ‘opa.’ Met chocolaatjes erin. Dat dan weer wel.
Maar natuurlijk vindt mijn peuter het allerleukst om haar eigen cadeautjes te geven. ‘Is papa al wakker?’ vraagt ze om de vijf minuten. Daar zal ze nog even op moeten wachten. Maar hij komt vanzelf. Uitgeslapen en wel. Kan ze ‘m dan die cadeautjes geven. Wedden dat-ie ze hartstikke mooi vindt? Alleen die schoffel? Die koopt hij zelf maar. Zelfs Vaderdag heeft zo z’n grenzen.
Geef een reactie