Vanochtend ging de wekker hier weer om half zeven. En nu was-ie niet alleen bedoeld voor mijn vriend, maar ook voor mij en mijn peuter. Irritant, want ik háát wekkers. Maar het ding moest wel afgaan, want mijn peuter moest vanochtend gewoon weer naar de opvang en de peuterschool. Dat vond zij overigens helemaal niet erg.
Verveling
Mijn peuter verveelde zich afgelopen weken nog wel eens. Vooral als het hier regende en ze niet kon spelen in de tuin. Bovendien begon ze d’r vriendjes en vriendinnetjes te missen op de kinderopvang en de peuterschool. Per slot van rekening zijn daar altijd kinderen om mee te spelen en worden ze door de medewerkers enorm vermaakt. Liedjes zingen, verven, knutselen, tekenen, dat werk …
Ja, dan is het hier thuis toch een stuk minder dynamisch.
De rest gaat gewoon door
Hier gaat het leven gewoon door. Ik ga verder met stukjes tikken, de was, het huishouden en allerlei andere ongezellige klussen die ik over drie levens nog niet leuk vind. En oh ja, er is ook nog een baby die regelmaat, ritme en eten nodig heeft. En zo’n baby is weliswaar wel even leuk om mee te spelen, maar het vervangt niet alle speelmaatjes op het schoolplein.
Niet dat de hele vakantie een lange saaie tijd was voor mijn dochter. Zo was daar een weekje op Terschelling, ouwehoeren in het zwembad in de tuin en de Sneekweek. En ik heb ook echt mijn best gedaan om mijn dochter te vermaken met puzzels, voorlezen en kinetic sand. Maar naarmate die vakantie vorderde, had mijn dochter ‘t thuis eigenlijk wel gezien. ‘Ik wil weer naar school’, zei ze vorige week tegen mij.
Pittige combinatie
En nee, ik was niet beledigd. Integendeel. Ik zat d’r – als ik heel eerlijk ben – ook een klein beetje doorheen. Met dank aan slaapgebrek en de drukte. Het is best pittig om je werkzaamheden te combineren met een hyperactieve peuter en een baby. Het is zeker niet onoverkomelijk, maar het is wel aanpoten.
Rust!
Misschien dat ik het daarom ook niet zo erg vind dat die vakantie weer over is. Ik kom eindelijk weer toe aan mijn werk, ik kan de klusjes die zijn blijven liggen weer afmaken en – misschien nog wel het belangrijkste – mijn peuter kan weer d’r energie kwijt. Ze wil iets te doen hebben.
Ik geef d’r geen ongelijk.
En ik? Ik geniet – as we speak – even van de rust. De baby slaapt, de radio staat zachtjes aan ( met muziek-voor-volwassenen, hoera) en voor het eerst loop ik ‘s ochtends niet meteen achter met mijn to-do-list. Een vakantie is best leuk, maar die schooltijd is ook zo gek nog niet. Alleen die wekker? Die went waarschijnlijk nooit.
Geef een reactie