Niet iedereen zal toegeven dat hij of zij soms helemaal niet zo gecharmeerd is van zijn of haar pasgeboren kind. De Britse fotograaf Philip Toledano was zo’n vader. Hij legde dit zelfs vast op de site – en later in het boek – The Reluctant Father. En voordat je boos wordt? Het vaderschap bleek heel anders uit te pakken dan Toledano had gedacht …
In eerste instantie had hij niet eens écht zin in een kind en toen dochter LouLou eenmaal geboren was, was hij ook niet meteen óm. Integendeel zelfs. Hij vond ‘t maar een raar buitenaards wezen waar hij geen contact mee kreeg.
Dat is duidelijk te merken aan de foto’s en het bijbehorende gortdroge commentaar. Al bereikte dit wel een hoogtepunt toen Toledano een bordje maakte van een foto van zijn rood aangelopen, woedend brullende dochter en dat aan iedereen liet zien.
Maar naarmate LouLou ouder werd, raakte hij meer aan haar gewend. Sterker nog, hij begon zich aan haar te hechten. Hij werd zo ongeveer de meest liefhebbende vader ooit.
Een fotoreeks om van te houden. Niet alleen omdat Toledano een taboe doorbreekt en schaamteloos eerlijk is, maar omdat-ie zichzelf ook vreselijk kwetsbaar opstelt. En dat is iets wat veel jonge ouders niet durven te doen. Bovendien is-ie grappig. Echt. En LouLou? Dat is zo ongeveer nu het mooiste kind ever.
>> Alles over The Reluctant Father
Afbeelding: The Reluctant Father
Ik heb de foto’s eens opgezocht en ook ik vind LouLou geen mooie baby.
Tegen de ouders zeg je dan: “Wat een lieve baby en wat heeft ze ..(mooie oortjes, kleine handjes, een lief neusje, naar wens in te vullen)”
Ik ken iemand die ook geen mooie baby’s had maar zelf dacht dat ze beeldschoon waren. Totdat ze dat tegen haar moeder zei. Die was ook eerlijk: “maar lieverd, ik houd zielsveel van mijn kleinkinderen maar het waren echt geen mooie baby’s”.
Ik weet niet of het ooit nog goed is gekomen tussen die twee.
Gelukkig gaat het spreekwoord “Lelijk in de luier, mooi in de sluier” ook niet altijd op.
Mijn dochters waren hele mooie (en lieve) baby’s en het zijn prachtige vrouwen geworden.
Inderdaad,
LouLou was geen plaatje als baby. Dat heb je vaker. ‘Wat een lieve baby’, is er één die ik dan ook vaak gebruik! Maar respect voor de oma die dat over haar eigen kleinkinderen durfde te zeggen. Ik denk dat ik het niet zou durven!
Maar gelukkig had jij dat probleem niet. Scheelt toch weer! Doe mij meer van die mooie baby’s die mooi ‘opdrogen.’ 😉