Het ene kind is het andere kind niet. Zo had mijn oudste dochter als dreumes altijd erg veel moeite om zichzelf te vermaken. Het liefst wilde ze door iemand geëntertaind worden. Maar wat schetst mijn verbazing? Mijn jongste dreumes heeft daar véél minder last van. Zij kan zichzelf prima vermaken. En dat is voor een moeder best relaxt.
Want als mijn peuter er wel is, dan stoeien en spelen de twee zusjes. In het minste geval krijgen ze ruzie en slaan ze elkaar bijna de kop in. Nou ja, laten we het er maar op houden dat er in ieder geval telkens sprake is van een constante interactie.
Die interactie is er natuurlijk niet als mijn peuter weg is. Dan zal mijn dreumes zichzelf moeten vermaken. En tot mijn grote verbazing kan ze dat prima. Ze kan zomaar tien minuten spelen met stapelspeelgoed, gaat daarna over naar de blokken, doet een poging om de stukjes in een puzzel te rammen ( dat gaat dan weer niet) of keilt vervolgens één voor één alle legoblokjes weg.
Nu is dat niet echt niet de bedoeling, maar ik bekijk het van de positieve kant: het is een bezigheid. Voor we het weten zijn we een klein uurtje verder. En als ze zich écht verveelt, dan zoekt ze de afstandsbediening en zet eigenhandig de tv aan. Echt gebeurd. Dat krijg je ervan als de peuter tien keer uitlegt aan de dreumes hoe je dat kreng aankrijgt.
Sisters in crime. Maar dat is weer een ander blog.
Maar goed, diezelfde peuter verveelde zich als dreumes héél snel. Blokken vond ze niet leuk, stapelspeelgoed was niet interessant en ze was binnen tien minuten toch echt uitgespeeld met speelgoed van The Little People. Ze had – en dat meen ik – een concentratieboog van ongeveer drie seconden.
Het was best vermoeiend. Niet alleen voor haar, maar ook voor mij. Want bedenk maar telkens nieuwe, interessante bezigheden om dreumessen bezig te houden. Op een zeker moment houdt die creativiteit ergens op.
Overigens is het later allemaal goed gekomen. Ergens rond haar tweede begon ze voorzichtig met het bouwen van de blokken, speelde ze al wat langer met The Little People en vond ze het zowaar leuk om een houten spoorlijn voor de treintjes aan te leggen. Prima. Niets meer aan doen.
Maar dat hoef ik dus mijn dreumes allemaal niet meer uit te leggen. Zij vermaakt zichzelf wel. Het enige waar ik op hoef te letten is of ze niet té creatief wordt. ‘Boefje’, is namelijk niet voor niets d’r haar bijnaam. Ze houdt er nogal van om met dingen bezig te zijn die niet mogen of kunnen.
Maar hé, dat neem ik voor lief. Ik vind zo’n dreumes die zichzelf kan vermaken wel een verademing. Weer eens iets anders. En voor mij best relaxt. Al is ze nu bezig om met grof geweld een tafel door de kamer heen te schuiven. Can’t have it all.
Afbeeldingen: Daniëlle Spoelstra
Geef een reactie