Onlangs was ik bij de opticien om mijn zonnebril te laten repareren. Het pootje was geheel verbogen. ‘Wie heeft dit gedaan?’ vroeg de opticien nieuwsgierig. ‘Mijn eenjarige dochter’, antwoordde ik. De opticien moest lachen. ‘Dan heeft ze veel kracht in de handjes.’ En dat heeft ze. Ze heeft al heel veel te pakken gekregen.
Gelukkig kon de opticien ‘m maken. Ik kon die mensen wel zoenen. Daarna ging ik langs bij de juwelier. Want geen idee hoe de dreumes het geeft gedaan, maar ook mijn schakelhorloge had ze weten te verbuigen.
De juwelier moest ook al lachen toen-ie hoorde wie er verantwoordelijk was voor het verbuigen van mijn horloge. Maar ook hij was in staat om ‘m weer te maken. Ik was zo blij. Ik ben namelijk nogal gehecht aan mijn zonnebril en de horloge.
De wijze les? Ik moet alles weer heel goed opbergen. Maar dan ook heel goed. De eettafel, de leuning van bank en zelfs de middelste planken van de boekenplank zijn niet meer veilig sinds mijn dreumes kan klimmen en lopen.
Razendsnel is ze. ‘Pakken wat je pakken kunt’, is hierbij het motto. Zo heeft ze al mijn laptop van de eettafel getrokken ( leeft gelukkig nu wel, mijn peuter kon er ook wat van), sloeg aan het frisbeeën met de iPad, verscheurt met alle liefde kranten, tijdschriften en boeken en experimenteert met alles wat ze voor de rest maar tegenkomt.
De dreumes is een regelrechte sloper.
En zo kon het dat ze mijn zonnebril eigenhandig een nieuw model gaf en mijn horloge – beide lagen op de eettafel – vakkundig verbouwde. Het is gelukkig allemaal gerepareerd, maar toch – ik neem geen risico meer. De laptop gaat nu in de la als ik ‘m niet gebruik, de iPad en de telefoon gaan hoog in de boekenkast en sieraden worden nu goed opgeborgen op de slaapkamer.
Ik heb mijn lesje wel geleerd. Voortaan berg ik alles op. Gaat mijn dreumes zich maar uitleven op de stapelbekers en de legoblokken. Wedden dat ze die ook kan slopen?
Afbeelding: Keepcalm
Geef een reactie