Vanochtend kwam ik een moeder tegen van een meisje dat bij mijn kleuter op de basisschool zit. Overigens ken ik hen al van de peuteropvang. En dus zitten we in hetzelfde schuitje. ‘Ze is soms zo dwars na die kleuterschool,’ zei de moeder. Ik snapte haar. Dat heeft mijn kleuter vaak ook.
Mind you, we hebben het hier over twee kleuters die het hartstikke naar hun zin hebben op de basisschool. Maar het is een hele overgang van een paar dagen kinderdagverblijf en peuterschool naar vijf dagen in de week die beginnen om half negen en eindigen – behalve op vrijdag – om kwart over twee.
En dan al die nieuwe kinderen, nieuwe juffen en nieuwe lesstof. Het is nogal wat voor vierjarigen. In de eerste week vroeg mijn dochter dan ook ‘of ze naar een andere school mocht.’ Verschrikt keek ik op. ‘Vind je het dan niet leuk op je school?’ Met grote ogen keek ze mij aan. ‘Jawel! Ik wil alleen naar een school die niet zo lang duurt.’
Pas toen ik haar verzekerde dat alle basisscholen zo lang duren en ze had geïnformeerd bij het overbuurjongetje – dat op een andere basisschool zit – of hij ook zo lang op school zat, was ze overtuigd. Alle basisscholen duren gewoon lang. Daar had ze even niet op gerekend toen ze mij afgelopen jaar iedere dag vroeg ‘wanneer ze nou naar de basisischool ging.’
Maar ze heeft het nu geaccepteerd.
Ze komt alleen nog steeds doodop uit de kleuterschool. Met het duimpje in de mond sjokt ze naast mij op het schoolplein. En als ik dan vraag of ze een leuke dag heeft gehad, dan zegt de lieverd soms gewoon nee. De vraag ‘of ze leuk heeft gespeeld’ kan helemaal overgeslagen worden, want op dat moment ‘heeft ze geen vrienden.’
En dit is de kleuter die haar eerste succesvolle playdate met een klasgenootje al achter de rug heeft en die volop data wil plannen met andere kinderen. Het liefst zou ze morgen ook nog spelen met de dochter van de moeder die ik sprak op het schoolplein.
Nee hoor, geen vrienden. Inderdaad.
Maar dat hoort er allemaal bij. Ook de dochter van die moeder had er ‘s middags en ‘s avonds soms nog maar bar weinig zin in. Niets wat leuk, alles was fout. Dat werk.
Mijn kleuter heeft precies hetzelfde. Weliswaar knapt ze ‘s middags na een paar glazen drinken en wat te eten absoluut op, maar ‘s avonds tijdens het eten heeft ze er geen zin meer in. Met moeite – en de nodige omkoping – schuift ze d’r eten naar binnen.
Maar dat is het dan ook.
Maar ach, alles went. Ook de langere dagen op de basisschool. Want steeds meer tijdens datzelfde avondeten, komen er soms wel verhalen uit over wat ze allemaal heeft gedaan en met wie ze heeft gespeeld.
Ze moet alleen nog even wennen. Kleuters, het zijn net mensen. Misschien toch eens even aan die moeder van die andere kleuter vragen of onze kleuters samen kunnen spelen. Kunnen ze lekker samen wennen. Dat is soms net even wat gezelliger.
afbeelding: dreamstime
Geef een reactie