Gisteravond was het mijn vuurdoop op de kleuterschool. Ik had namelijk een heus 10 minuten gesprek over mijn kleuter. En het was best interessant.
Overigens ken ik mensen die een hekel hebben aan 10 minuten gesprekken. Soms omdat het tijdstechnisch gezien niet uitkomt (ik ken ze echt – al zijn het er maar weinig) of omdat ze slechte ervaringen hebben. Wanneer het niet zo lekker gaat met je kind bijvoorbeeld. Of wanneer je de juf of meester in kwestie niet kunt uitstaan.
Het gebeurt.
Een ding scheelde: beide juffen van mijn kleuter zijn sympathiek en nogal empathisch ingesteld. Altijd fijn. Bovendien vind ik zo’n 10 minuten gesprek best fijn. Vorig jaar had ik mij nogal druk gemaakt over een vuistdik verslag van de peuterschool over mijn kleuter zonder enige vorm van toelichting in een gesprek. Konden die medewerkers ook niets aan doen trouwens, de organisatie had het eruit bezuinigd.
Lekker dan. Vooral omdat in een 10 minuten gesprekje – die ik even had aangevraagd – met een medewerker bleek dat het allemaal enorm meeviel. Wat context al niet kan doen.
En ik weet niet hoe het met jullie is, maar in een drukke kleuterklas ga ik niet iedere ochtend vragen aan de juf hoe het met mijn kleuter gaat. Ik zeg goedemorgen, meld soms wat logistieke dingen voor die dag en vertrek weer.
Maar hé, dan is zo’n 10 minuten gesprekje best handig. Kun je even in alle rust met zo’n juf (of meester – kan ook) praten over je kind. Nu kregen hier op school ouders met kinderen waarmee ‘t niet zo lekker loopt in de klas al voor het hele traject twintig minuten gesprekken.
Daar zaten wij niet bij. Best logisch, want als ‘t niet lekker loopt met je kind in de klas weet je dat al vaak al eerder. Met dank aan je eigen kind en diegene die voor de klas staat. Een voorbeeld is een vriendin – in bezit van een hoogbegaafd kind – die daar alles van weet. ‘Vanaf dag 1 was het al mis’, vertelde ze laatst. Haar kind kreeg niet voldoende uitdaging, verveelde zich, ging klieren en lag vervolgens in de clinch met z’n juf.
Zij had in die eerste maanden al zoveel met de school gesproken dat ze – in haar eigen woorden – ‘niet eens toekwamen aan een 10 minuten gesprek.’
Ik bedoel maar.
En aangezien ik van de juffen alleen de opmerkingen ‘ze is lekker enthousiast’ en ‘ze is bijna altijd vrolijk’ had gehoord, verwachtte ik dan ook geen moeilijke dingen. Die waren er ook niet. De kleuter was inderdaad vrolijk en bewegelijk, ze vond alles leuk om te doen en speelde gezellig met de andere kinderen. En ach, ze moest af en toe even leren om zich wat te concentreren en had nog wat moeite met sommige vormen,’maar speelsgewijs zijn we daar mee bezig’, vertelde de juf.
En het was best interessant om te horen hoe mijn kleuter zich in de klas gedroeg, wat ze leuk vond en waar ze nog wel wat hulp bij kon gebruiken. Zo’n mondelinge toelichting voelde dan een stuk prettiger dan zo’n stuk papier zonder context. Nee, doe mij dan maar zo’n 10 minuten gesprek. Ik heb zo’n gevoel dat er nog veel gaan volgen. Dat dan weer wel.
Afbeelding: © Andi Berger | Dreamstime Stock Photos
Geef een reactie