Ik ben een sentimenteel mens. Niet dat ik huilend door het leven ga, mijn vriend zou er acuut vandoor gaan, maar ik kan me enorm hechten aan mensen, dieren en zelfs materiële dingen. Maar dan wel aan dingen met een herinnering. Zoals de kinderkleding van mijn dochter. En dan wordt zo’n kledingkast in- en uitruimen nog een heel gedoe.
Kleding wordt te klein …
Iedere moeder – of vader – moet af en toe eens de kledingkast van je kinderen uitmesten. Soms omdat de kleding afgedragen is, maar nog veel vaker omdat de kinderen simpelweg uit de kleding zijn gegroeid.
Want holy moly, wat gaat dat snel. De ene dag kruipen ze nog vrolijk voort in een schattig shirtje en de dagen daarop lijkt dat shirtje opeens korter en krapper. Alsof kinderen in één nacht kunnen groeien. Zal allemaal wel meevallen, maar het is een gevoel.
Kleding met ‘herinneringen’
Maar goed, datzelfde shirtje moet dus opgeborgen worden en dan begint het gedoe. Want met dat shirtje moeten vaak meer kledingstukken met diezelfde maat weg. Maar aan veel van die kledingstukken heb ik een ‘herinnering.’ En daar moet bij stil gestaan worden. Vind ik dan.
Zie je nu hoe sentimenteel ik ben?
Maar hé, dat ene shirtje knoeide mijn dochter eronder toen ze voor het eerst wortels at (‘wat zag ze er schattig uit met die oranje mond en de wortel in d’r haar’), dat jurkje stond haar altijd zo schattig ( ‘zou de C&A ‘m nog een paar maten groter hebben?’) en dat lieve vestje had haar overgrootmoeder nog voor haar gemaakt. Dat lieve t-shirtje had haar oma nog meegenomen uit de VS en dat schattige broekje had een vriendin nog opgestuurd vanuit Verweggistan.
Het zou zo simpel moeten zijn
Echt, ik ben zo een half uur verder. Misschien wel een uur. En het enige dat ik hoef te doen is de kleding te sorteren, het op een stapel te leggen en in een doos te keilen. Klaar.
Maar zo werkt het niet. Laat staan dat ik er toe kan komen die kleding weg te doen ( op een aantal dingen na die een ander gezin goed kon gebruiken). Ik heb er gewoon geen zin in. En dus heb ik steeds meer kledingdozen die steeds voller worden. De kledingkast werd juist steeds leger.
Een troost …
Een troost: gelukkig heb ik zakken vol kinderkleding gekregen van mijn schoonzusjes en vriendinnen, en kan ik het zelf ook niet laten om wat te kopen, dus die kast is zo weer gevuld. En ja, dan is dat sentimentele gedoe ook weer snel vergeten. Tot mijn dochter over een tijdje weer uit alle kleding groeit en het riedeltje weer van voren af aan begint.
Maar nu vraag ik me af: ben ik de enige die het heeft met kinderkleding ( zelfs slofjes). Of ben ik gewoon écht een übersentimentele doos?
Afbeelding: closetbiz
Geef een reactie