Onlangs schreef ik dat mijn vriend de zijkant van ‘t ledikant van de peuter eraf had gehaald zodat ze zelf in en uit het bed kon stappen. Maar het ledikant staat er niet meer. Het peuterbed staat nu wel op haar kamer. En dat was sneller dan gedacht.
De bedoeling was dat we na de vakantie in Frankrijk de bedden zouden veranderen. De kleuter zou mijn oude bed – dat nog bij mijn ouders stond – krijgen en dan zou het peuterbed doorschuiven naar de kamer van de peuter.
Tot mijn moeder meldde dat mijn vader mijn oude bed al uit elkaar had gehaald en dat-ie ‘t wel even kon langs brengen. En stiekem was dat best handig. Dan konden we misschien het voor de vakantie doen. Hadden we dat alvast maar gehad.
Zo gezegd, zo gedaan.
Mijn vader bracht mijn oude bed – een éénpersoons bed – langs, mijn vriend schroefde dat meteen in elkaar op de kamer van de kleuter, ik maakte ‘m op en binnen een half uur had de kleuter een nieuw bed. ‘Een bed voor grote meisjes’, zoals ze het zelf noemde. Al zei ze er nog wel even bij ‘dat ze dan op haar zesde graag een stapelbed wilde.’
Maar goed, vooralsnog was ze heel tevreden.
De peuter wist niet zo goed wat haar overkwam. Vooral toen mijn vriend het peuterbed naar haar kamer sleepte. Stomverbaasd keek ze toe. Al leek ze wel de indruk te wekken dat ze ‘t allemaal wel prima vond. Vooral toen mijn vriend ‘m daar installeerde, ik ‘m opmaakte en zij er daarna inkroop. ‘Lekker slapen!’ riep ze nog.
Een dingetje? Het was al bedtijd, dus mijn vriend had geen tijd meer om ‘t ledikant helemaal uit elkaar te schroeven. Die stond dan ook nog achter ‘t peuterbed.
Dat zorgde voor verwarring bij de peuter. Want in welk bed moest ze nu slapen? Ze begon in het peuterbed. Maar toen we bovenkwamen had ze haar kussen en deken naar het ledikant versleept. Om daarna weer terug te gaan naar het peuterbed.
Midden in de nacht.
Het kind raakte zo van de kaart dat ze alleen nog maar bij ons wilde slapen. Dit was overduidelijk even teveel voor de tweejarige.
De dag erna heeft mijn vriend het ledikantje uit elkaar geschroefd en opgeborgen. Om verdere verwarring te voorkomen, dat begrijp je. Dat was maar beter ook. De peuter klom er die avond zonder problemen in. Het kind heeft de hele nacht prima geslapen.
De rust was letterlijk terug gekeerd.
En nu hebben de twee meiden – inderdaad sneller dan gedacht – andere bedden. Hebben we dat maar vast gedaan. Kunnen ze de rest van de zomer eraan wennen. Een dingetje? Wat moeten we nu met dat ledikant? Maar dat is weer een andere blog.
Geef een reactie