‘Waar ben ik aan begonnen’, dacht ik afgelopen vrijdagochtend. Over een paar uur moesten we zestien – vijftien kleuters en één peuter – kinderen op het verjaardagsfeestje van de kleuter vermaken. Als dat maar goed zou gaan …
En het was ook nog mijn allereerste kinderfeestje ooit. Gelukkig had mijn vriend vrij genomen en bood mijn schoonmoeder aan om mee te helpen. Dat was al een hele troost.
Maar toch, zestien kinderen ….
Niet de bedoeling
Het was niet meteen mijn bedoeling om zoveel kinderen uit te nodigen. Maar ja, ik vind dan weer dat je kinderen die je kind hebben uitgenodigd, ook weer moet uitnodigen. Nu was dat in dit geval prima, want met die kinderen speelt ze veel. Maar ja, vorig jaar leerde ze ook andere klasgenoten beter kennen. Daar wordt nog steeds veel mee gespeeld.
Ja, die konden we ook niet overslaan.
En dan wilde de kleuter ook nog graag vier meiden van haar nieuwe klas – die ze al kende van vorig jaar en de peuterschool – uitnodigen. Plus de buurjongen die dezelfde leeftijd heeft en die ze al haar hele leven kent. Ja, die moesten ook komen.
Voor ik het wist zat ik op veertien kinderen. Plus mijn kleuter en de peuter. Hallo zestien kinderen! Leuke uitdaging toch?
Springkussen en maskers
Daarom besloten we maar een springkussen te huren. Maar oh jee, dat weekend was ‘t ook Burendag. En drie maal raden wat mensen huren voor Burendag? Juist. Gelukkig had een bedrijf nog een exemplaar liggen. Ik heb ‘m meteen gereserveerd.
Dat was al een opluchting.
Daarna heb ik allerlei spullen ingeslagen. Zo vond ik bij de HEMA maskers die ze konden beschilderen. Helaas was ‘t net niet genoeg, want ja – ik moest er zestien van hebben. Op het laatste moment bestelde ik nog wat maskers op Bol.com. En als een wonder werd ‘t die vrijdag om 11.30 afgeleverd. Ik kon de pakketbezorger wel zoenen.
‘Veel succes he?’
Intussen hadden we de stoelen en tafels klaar gezet, vlaggetjes opgehangen, het springkussen opgehaald en geïnstalleerd en was mijn vriend al bezig pannenkoeken te bakken.
Goed bezig toch?
Vrijdag om 12.00 was ‘t zover. Nadat de bel ging, verzamelden de kinderen zich al vlug om ons heen. De ouders van de kinderen gaven cadeautjes, pakten de rugtassen, gaven hun kinderen nog een kus en wensten ons vooral lachend veel succes.
Nadat ik de koppies had geteld, mijn vriend ze in een lange rij van twee of drie had opgesteld (er is een militair aan ‘m verloren gegaan), konden we naar huis lopen. Veel buren keken mij grijnzend aan. ‘Veel succes he!’
En bedankt.
Maar wonder boven wonder liepen de kinderen best snel – op het eind renden ze gewoon – en waren we sneller thuis dan verwacht. Mijn schoonmoeder – na vier kinderen gepokt en gemazeld op dit terrein – wachtte ze al op, pakte hun jas en zette ze één voor één op de wc.
Slim.
Mijn vriend ging intussen door met pannenkoeken bakken, terwijl onder leiding van mijn schoonmoeder in rap tempo de cadeautjes werden uitgepakt. Ook dat verliep prima.
Net als de bezigheid pannenkoeken versieren. Ze versierden allemaal keurig de pannenkoeken, aten ‘m op en gingen daarna – dat begrijp je al – springen op het springkussen en de trampoline.
Konden wij de boel opruimen.
Daarna had mijn schoonmoeder nog een leuk spelletje met ballonnen bedacht. Dat ging trouwens ook als een speer.
Maskers schilderen: wat een hit
Maar intussen had een vriendinnetje van mijn kleuter al gehoord dat er ook maskers beschilderd konden worden. ‘Mag ik dat nu doen?’ Nou, natuurlijk. We legden de maskers op tafel en opeens verschenen alle kinderen aan tafel … Ie-de-reen wilde maskers beschilderen.
Huh? Ik had een paar enthousiaste kinderen verwacht, maar ie-de-reen? Op dat moment was ik blij – maar dan ook heel blij – dat ik op het laatste moment nog extra maskers had besteld.
En wat denk je? Daarna waren er zestien kinderen heel fanatiek aan het verven, kleuren en plakken. Ze namen hun taak bloedserieus. Vooral toen ze hoorden dat ze de maskers mochten meenemen. Het was een stel – ik durf het bijna niet te zeggen – voorbeeldige kinderen.
We konden zelfs een kop thee en kop koffie drinken.
En daarna? Nadat hun maskers droog waren, renden ze door de tuin. Nee, ze hoefden geen spelletje meer te doen. Ze speelden met elkaar. En de maskers. En terwijl ik nog bezig was om sommige maskers droog te föhnen, druppelden de eerste ouders binnen.
Voorbij gevlogen
Het was gewoon bijna drie uur ‘s middags. Het feestje was al voorbij, besefte ik. De drie uur waren voorbij gevlogen.
En nadat de kinderen nog mochten grabbelen uit de grabbelton en een snoepzakje meekregen, was een kwartier later het huis leeg.
We hebben opgeruimd en daarna heb ik een borrel genomen. Maar niet omdat ik uitgeput was, integendeel. Ik was vooral blij dat het zo goed was gegaan. Dat mijn kleuter ‘t leuk vond en de andere kinderen lachend vertrokken.
Dat hadden we toch maar mooi geflikt met z’n drieën.
Weer zestien kinderen?
Maar of er volgend jaar weer zestien kinderen zijn? Dat weet ik niet. Misschien zijn ‘t er minder, maar zeker niet meer. Dit was wel – ook ruimtetechnisch gezien – het maximaal aantal kinderen dat we konden hebben.
Gelukkig hebben we nog een jaar tot het volgende kinderfeestje. Herinner mij er dan nog weer even aan dat zestien de bloody limit is …
Afbeelding: © Dapixstudio | ID 1785799 | Dreamstime Stock Photos
Geef een reactie