In een eerder blogje schreef ik al eens dat mijn peuter – welja – temperamentvol kan zijn. Maar gister? Oh man, gisteren had ze weer een driftbui der driftbuien. En de dag begon zo goed.
Nu moet ik zeggen dat na een heftige periode de peuter weer wat kalmer leek. Ze was niet meer zo boos, luisterde beter en heel af en toe was ze zelfs voor rede vatbaar. ‘Dat gaat de goede kant op’, dacht ik nog. Want hé, met één kleine driftbui per dag kan ik wel omgaan.
Daarbij wekte mijn peuter de indruk dat ze ook ontzettend graag mee op stap wilde staan wanneer ik of mijn moeder wat ondernam met de kleuter. Nu is de kleuter altijd wat makkelijker geweest. Die kon ook wel eens gillen als peuter, maar in restaurants eten of andere sociale dingen ondernemen? Geen probleem. Ze vond het vooral gezellig.
Mijn peuter? Not so much.
Maar goed, af en toe moet je eens wat proberen. Zeker in de herfstvakantie waarin het toch leuk is om een paar dingen met de kinderen te ondernemen. Samen met mijn moeder had ik de bios bedacht. Geen My Little Pony: de film, die duurde te lang en was te eng. Dat moesten we niet hebben.
Maar de kinderfilm Dikkertje Dap was voor alle leeftijden en duurde een stuk korter. In combinatie met wat drinken en wat popcorn moest dat toch goed gaan met de peuter? Al was er een klein stemmetje in mijn achterhoofd dat zo hard mogelijk ‘DOE HET NIET!’ schreeuwde.
Maar ik deed het wel. Een heel onverstandig idee.
Nou ja, eerst ging het nog goed. De film begon om 10.45, de peuter en kleuter aten gezellig popcorn, dronken wat limonade en keken naar de overigens erg leuke kinderfilm (daarover meer in een ander blog). So far so good.
Eigenlijk ging het prima tot ongeveer tien minuten na de pauze. Mijn kleuter gooide de cola om, er werd popcorn op de grond gegooid en beide moesten naar de wc.
Oké.
Goed, daar waren wel oplossingen voor te vinden.
Het ging pas mis toen de film was geëindigd en de peuter weigerde om haar jas aan te trekken. Ze riep heel hard ‘NEE!’ en zette het op een huilen. Ook – en dat was nog irritanter – weigerde ze te lopen. Met een pruilmondje en met de armpjes over elkaar bleef ze stokstijf staan.
En niets, maar dan ook niets, hielp.
Het heeft erin geresulteerd dat we de peuter schreeuwend de bios uitgedragen hebben. Daarna heb ik haar in de houdgreep genomen en ben ik met haar schreeuwend door de stad gelopen. Ze schreeuwde, huilde, gilde, schopte met de benen en probeerde zich los te wurmen. Tot vermaak van heel veel mensen die de situatie heel lollig vonden.
Ik wat minder. Ik vond het gewoon gênant.
We zouden nog lunchen, maar je begrijpt dat dit er even niet meer inzat. Gelukkig hadden mijn moeder en de kleuter al eerder de auto opgehaald, dus ik hoefde de gillende peuter niet helemaal naar de parkeerplaats te brengen.
Dat was maar goed ook, want ik had intussen ook een rood aangelopen, verbeten hoofd. En het zweet op mijn voorhoofd, dat ook.
Op één of andere mysterieuze wijze lukte het mij toch om haar in de autostoel te krijgen en zijn we naar mijn moeder’s huis gereden. Daar heeft ze nog minstens een half uur gemokt en gehuild. Daarna was ze weer een klein beetje de oude. Lees: ze gedroeg zich nog maar een heel klein beetje dwarsig.
En ik dacht maar één ding: experiment mislukt.
Voordat ik weer met haar ergens naar een bios gaat, is ze op z’n minst vijf. En ik beloof hierbij plechtig dat ik beter naar dat stemmetje in mijn achterhoofd zal luisteren. Een driftbui der driftbuien is meer dan genoeg. Hoe vermakelijk het soms ook is voor omstanders, ik haat dat zweet op mijn voorhoofd.
Geef een reactie