De laatste tijd is mijn dochter nogal – ehm – creatief. Tafels worden naar andere plekken geschoven, de katten moeten tegenwoordig knuffels naast zich dulden en zelfs onze mooie houden boeddha moet eraan geloven. En dat alles in het kader van de bumbaficering.
Eerder schreef ik al over de liefde van mijn dochter voor Bumba, die rare gekke clown met zijn gele hoed. Al is ze ook dol op zogenoemde kleurige stapelbekertjes. De favoriet? Het gele bekertje. Is zo ongeveer de schreeuwerigste kleur die ertussen zit.
Mijn dochter houdt niet van esthetisch verantwoord.
Misschien moest ik daarom wel zo hard lachen toen ik vanochtend ontdekte dat het gele stapelbekertje door mijn dochter op onze mooie houten boeddha in de vensterbank was gezet. Dit vroeg om een fotomoment. Vooral omdat ik normaal gesproken altijd te laat ben met dit soort dingen ( dan ben ik mijn telefoon weer kwijt of is dochter al lang met andere dingen bezig), plaatste ik ‘m ook op Facebook. ‘Hmmm… Hij lijkt zo op… Bumba!’ reageerde een vriendin.
En verrek. Daar had ze helemaal gelijk in. Dat had ik nog niet eens gezien. Maar inderdaad, die rustige Boeddha leek opeens een beetje op … Bumba. De Bumbacifering ( dit jaar dien ik ‘m in als nieuw Nederlands woord) was nu officieel in werking gezet. Zelfs de Boedhha was niet meer veilig.
Ik heb geen idee wat nu gaat volgen. Moeten de katten straks van mijn dochter verplicht met gele stapelbekers op hun kop rondlopen, moet ik haar eten serveren in een Bumba-kostuum of wordt de bank straks tegen mijn zin in geel geverfd? Ik vrees het ergste. Vooral voor de Boeddha. Maar goed dat het zo’n vredige stroming is.
Afbeelding: Danielle Spoelstra
Geef een reactie