Onlangs schreef ik een blogje dat het ik druk bezig was met de aanschaf van een Ierse terriër, en dat ik nu wel op de wachtlijst stond. En die pup? Die zou volgend jaar komen. Nou, mooi niet. De pup is al geboren. Hij komt ergens in april. En dat is veel sneller dan verwacht.
Ierse terriër: vraag groter dan aanbod
Toen ik eind vorig jaar aan het rondbellen was bij de Ierse terriër werd het al snel duidelijk dat de vraag véél groter is dan het aanbod. Logisch voor zo’n klein ras met lange wachtlijsten. Sommige mensen stonden zeker wel een jaar op zo’n wachtlijst.
Ja, zie er dan maar eens tussen te komen. Dat probeerde ik. Ik heb gepraat als Brugman, lange mails gestuurd en er nog net geen foto’s aan toegevoegd.
Maar op een zeker moment had ik een fokker aan de lijn die net een nestje had. Maar die pups waren al vergeven. ‘Maar volgend jaar heb ik weer een nestje. Dan kan ik je helemaal bovenaan zetten.’ Nou, dat wilde ik wel. Dan maar even wachten. Hindert niets. Ik had de tijd.
Pup over
Tot de fokker vorige week donderdag weer belde. Hij vertelde dat een koper zich had teruggetrokken. Of ik geen interesse had in die pup? Ja, natuurlijk had ik dat. Ik wilde dolgraag die pup. Een kwartier later was ik een pup rijker.
In het weekend mochten we al gaan kijken bij de fokker in Brabant. Na twee uurtjes rijden (dat krijg je als je uit Friesland komt) arriveerden we bij de fokker die samen met zijn vrouw een prachtig perceel had. Ik kon mij al helemaal voorstellen hoe de honden daar lekker los konden rennen.
Om op te eten
De fokker en zijn vrouw bleken hartelijke mensen en de moederhond – die met haar pups in de nestbox zat – begroette ons enthousiast. De pups van drie weken buitelden over elkaar heen (hoewel je natuurlijk altijd ééntje heb die stug door blijft slapen) en de moederhond kroop bijna bij mij op schoot.
Het was een schat van een beest die er natuurlijk wat tenger uitzag (wat wil je met vier van die dikke reutjes die je bijna opvreten), maar voor de rest heel relaxt oogde. En dan die pups. Wat een dropjes. Om op te eten.
Het was een leuke gedachte dat één van die vier ergens in april bij ons belandt.
Kiezen?
En nee, we konden nog niet kiezen. Dat deed de fokker op basis van zijn wachtlijst. Wie als eerste op die lijst stond, mag bij vertrek de eerste kiezen. En zo verder. Wij zijn de laatste. Niet dat dit erg is. Ik zou niet eens weten welk reutje ik zou moeten kiezen. Vooral omdat ze er allemaal even dik en gezond uitzagen. Kleurtechnisch was er ook al geen verschil.
Misschien is dat over een paar weken iets anders, maar toch – zie dan maar eens een keuze te maken. Nee, wij doen ‘t wel met de hond die we krijgen. Het is per slot van rekening een Ierse terriër. Die al in april komt. Ook dat nog.
Soms komen goede dingen gewoon sneller dan verwacht. Zelfs met een hond.
Geef een reactie