Ze heeft er heel lang om gezeurd, maar sinds vanmiddag heeft mijn kleuter ze in de oren: oorbellen. Ze is er zo blij mee.
Heel lang om gezeurd
Mijn oudste dochter wilde dan ook heel lang oorbellen. Of zoals ze het zelf noemde: ‘gaatjes in de oren.‘ Mind you, ze was drie. Dat vond ik echt nog wat te jong.
En dus gooide ik in de strijd dat ze oorbellen mocht wanneer ze zes zou zijn. Die leeftijd had ik per slot van rekening ook toen ik gaatjes in de oren kreeg. Dat leek een uitstekend argument.
‘Mag ik oorbellen?’
Maar ja, de tijd verstreek en steeds meer vriendinnetjes kregen oorbellen. En het moet gezegd: het stond die meisjes hartstikke leuk. En dus zeurde de kleuter gewoon lekker door. ‘Mag ik oorbellen?’ zeurde ze zeker om de week.
Vooruit dan maar
Maar ach, begin september wordt ze pas zes, maar omdat ze dit jaar zo haar best had gedaan op school, vond ik – en daar sloot mijn vriend zich geheel bij aan – dat ze nu ook wel gaatjes in de oren mocht hebben. Dan kon ze voor haar verjaardag meteen nieuwe oorbellen vragen. Ook leuk.
Toch even twijfel
En het kwam heel goed uit dat ik toch even bij de juwelier langs moest. Konden ze meteen gaatjes schieten. Maar wilde mijn dochter het eigenlijk nog wel? Een paar dagen ervoor stelde ik haar die vraag. Eerst was het een volmondig ja, maar daarna sloeg de twijfel toe. Zou het niet teveel pijn doen? Was het niet te spannend?
Maar vanochtend wilde ze wel. En met een ‘ik ga straks op school vertellen dat ik vanmiddag gaatjes in mijn oren krijg’ huppelde ze de deur uit. Ze huppelde nog steeds toen ik haar ophaalde. En ze huppelde later ook de juwelier in.
‘Het deed toch wel een beetje zeer’
Ze mocht meteen een paar oorbelletjes van chirurgisch staal uitzoeken. En mensen, dat zijn niet meer de saaie knopjes van vroeger. Er waren naast die knopjes, roze bloemetjes, hartjes en lieveheersbeestjes. Mijn dochter koos natuurlijk die schattige, roze bloemetjes.
Nadat haar oren ontsmet waren, schoten twee dames aan iedere kant gelijktijdig een gaatje in haar oor. Een hele verbetering wat mij betreft. Er hebben vroeger per slot van rekening jarenlang meisjes rondgelopen met één gaatje in het oor omdat ze niet wilde dat het andere oor ook doorboord zou worden. Nu had mijn kleuter het in één keer achter de rug.
Al had mijn dochter heel even de tranen in de ogen. ‘Ik vond het toch wel een beetje zeer doen’, zei ze tegen de dames. ‘Dat vind ik heel dapper van je, dat je gewoon zegt’, zei één van hen.
Maar mijn dochter was een halve minuut dat pijnlijke moment alweer vergeten toen ze haar oorbellen zag. ‘Wow, ik vind ze heel erg mooi.’
Mission accomplished.
Tien minuten later huppelde ze de winkel uit. ‘Ik ga tegen iedereen vertellen dat ik nu oorbellen heb’, riep ze. Verschillende mensen in de winkelstraat glimlachten. En die glimlach is niet meer van dochter’s gezicht afgegaan.
Mooi man. Hebben we dat achter de rug. Zal je zien dat straks haar zusje ook oorbellen wil.
Geef een reactie