Afgelopen weekend was ik met de kinderen en familie op Terschelling. Het was stralend weer, de kinderen hadden het naar hun zin en ik had weer mijn oude, vertrouwde uitzicht. En nu ben ik terug. Ik kan maar één ding zeggen: ik heb heimwee naar Terschelling.
Meteen weer de drukte in
Dat komt ook deels omdat ik op Terschelling niets hoefde. Morgen staan er alweer bouwvakkers voor de deur voor reparatie-werkzaamheden, moet ik erop letten dat de peuter zich verkleedt voor school, dat de kleuter speelgoed meeneemt voor Speelgoeddag, moet ik meehelpen met de schoonmaken op de kleuterschool en staat er een tien minuten gesprek voor de deur.
En ergens tussendoor moet ik deze anderhalve week ook nog tientallen blogs schrijven en volgende week alles al inpakken voor de vakantie. Ik weet het, het is allemaal wel te overzien. Maar nu al loopt mijn hoofd een beetje over.
Niets hoeft op Terschelling
Dan is het maar goed ook dat ik even van vrijdag tot maandag op Terschelling was. Anders was mijn hoofd vast nog meer overgelopen. Nu was-ie redelijk leeg. Maar ja, dit was ook een soort van mini-vakantie. En op vakantie hoef je niet zoveel. Da’s al een luxe.
Zonneweelde
Zo zaten we op zaterdagochtend op een terras bij een speeltuin in Hoorn op Terschelling. Zonneweelde heette het. Dat was een toepasselijke naam, want de speeltuin en het bijbehorende terras leken wel met zon overgoten. Veel ouders dronken in de schaduw een koffie of een biertje, terwijl de kinderen zich uitleefden op het speelkussen, de kabelbaan of andere attributen.
De ochtend vloog voorbij.
En toen de kinderen later bij Midsland nog een cadeautje mochten uitzoeken en we hadden gezeten bij het restaurant in Midsland waar we altijd eten, wilde de uitgeputte kinderen nog maar één ding: spelen met hun speelgoed in het huis waar we ieder jaar zitten.
Dat was prettig, want dan konden wij rustig op het terras voetbal kijken op de iPad.
Kinderboerderij ‘t Hooivak
De volgende ochtend hadden de kinderen weer genoeg energie voor de kinderboerderij ‘t Hooivak in Hoorn. Fantastisch ding voor kinderen. Je kunt er rijden op een pony, er zijn kippenvilla’s, kalfjes, de lammetjes kregen melk en de geiten liepen lekker rond in hun eigen verblijf.
Het was een échte kinderboerderij.
Ponyrijden
Al wilden de kinderen maar één ding: pony rijden. Ik had er een hard hoofd in. Komt misschien ook door mijn eigen ervaringen. Ooit wilde ik ook ponyrijden, maar één blik op een pony in Ponypark Slagharen en ik had er al genoeg van.
Ik bereidde mij nu dan ook op het ergste voor.
Maar wat denk je, die twee meiden gaven geen kik. ‘Superleuk!’ riep de kleuter. ‘Ik wil ook!’ gilde de peuter die als de dood was dat zij niet mocht omdat ze weer eens te klein werd bevonden.
Maar nee hoor, dat was geen probleem. Onder goede begeleiding – die verzorgers waren hartstikke lief voor de dieren – deden ze een paar rondjes. Ze waren aan het glunderen.
Maar nog meer te doen
De kleuter had het daarna wel een beetje gehad. Mijn peuter liep vol enthousiasme rond. Kippen, ganzen, lammetjes … Het kind stond vooraan. Al was ze ook binnen te vinden in de boerderij. Daar was een heel gedeelte met speelgoed waar je je kon verkleden, kon kleien en waar je zelf je eigen brood mocht bakken.
Het was stiekem gewoon een paradijs voor kinderen.
En ja, dat putte ze ook compleet uit.
Western Weekend
Maar het was ook nog eens Western Weekend in West-Terschelling. Lees: alles was omgedoopt in western stijl, overal traden country-artiesten op en deden mensen gezellig mee met linedancing. Man, zelfs als je niet van country houdt, was dit nog gezellig.
En na een half middagje in West waren de meiden zo mogelijk nog vermoeider. Al hebben ze daarna vooral thuis veel gespeeld in de duinpan voor het huisje. Nou ja, duinpan? Ze zagen het meer als hun privé-zandbak.
De laatste dag
En daarna was het alweer maandag en hebben we in de strandtent nog een laatste blik geworpen op het strand. Ik had helemaal geen zin om naar huis te gaan. Totaal niet. Maar ja, we moesten wel.
Gelukkig is er een groot lichtpunt: volgend jaar gaan we weer. Al heb ik de meiden plechtig moeten beloven dat we weer naar de speeltuin en de kinderboerderij gaan. Maar hé, misschien heeft de kleuter dan al vaker op een paard of een pony gereden. Maar dat is weer een andere blog.
Geef een reactie