Voor veel mensen is het een taboe waar je niet over spreekt, maar onlangs stuitte ik toch op een verhaal over een moeder die ronduit opgelucht was dat ze in verwachting was van een dochter. Zij gaf het ronduit toe: ze wilde liever een meisje dan een jongen. En ik vermoed dat ze niet de enige is.
Maar dat zullen veel van die mensen natuurlijk nooit toegeven. ‘Als het maar gezond is’, hoor je vaak. ‘Dan maakt het mij niet uit.’ Maar diep in hun hart hebben sommige ouders wel degelijk een voorkeur.
Liever een jongen
In andere culturen is het trouwens ronduit normaal om dat wel uit te spreken. Ouders willen een zoon. Klaar. De zoon kan later voor ze zorgen en een meisje ( hallo bruidsschat) kost alleen maar geld. Voorbeeldje? In landen als China waar jarenlang een eenkindpolitiek gold, lieten sommige ouders hun kind aborteren als bleek dat het een meisje was.
Overigens schijnt daar nu wel een vrouwentekort te zijn.
Voetballen met je dochter
Anno 2014 is dat in Nederland goddank niet vaak het geval meer. Al zullen er ongetwijfeld vaders zijn die dromen van voetballen met hun zoon. ‘Al kan je ook prima voetballen of hockey spelen met een meisje’, merkte mijn vriend laatst droogjes op. ‘Maakt niets uit.’
Waar.
Toch een dochter
Maar zoals sommige mannen graag een zoon willen, willen sommige moeders dolgraag een meisje. Realitysterretjes als Barbie en Snookie ( dat licht uit Jersey Shore) kwamen daar ronduit voor uit. Snookie liet zelfs weten in eerste instantie teleurgesteld te zijn toen ze ontdekte dat ze in verwachting was van een zoon. Barbie liet weten dat ze een zoon ook oké vond. Zolang het maar een homo werd dan.
Tja.
Meer kans op een meisje?
Sommige moeders doen er dan ook alles aan om ervoor te zorgen dat ze een meisje krijgen. Zo zag ik eind februari een tv-item over het bedrijf Gender Consult dat ( ik meende op de negenmaandenbeurs) handig op die wens insprong. Zo beweerden zij dat zij pakketten verkocht die ervoor zorgden dat je meer kans maakte om zwanger te worden van een meisje.
De methode die erop gericht was om een meisje te krijgen bleek het populairst. En ook duurder. Zo slim waren ze dan ook wel weer.
Waarom?
Maar goed, het verbaasde me eigenlijk niet dat er vrouwen waren die dat soort pakketten kochten. Stiekem ken ik niet één, maar veel meer verhalen. Dat loopt uiteen van ouders die toch een derde, vierde of zelfs een vijfde kind krijgen. Alles voor een meisje.
Waarom? Misschien iets met roze, haarclipjes, herkenning of dat je misschien later met je dochter kunt shoppen? Cliché, maar soms schuilt er wel een kern van waarheid in clichés.
Maakt niet uit …
Ik heb dat zelf nooit gehad. Door een aantal problemen uit mijn jeugd was het discutabel of ik überhaupt wel zwanger kon worden. Toen dat zonder al teveel moeite gelukt was, maakte het me dan ook geen ene moer uit of het een jongen of een meisje was. Een vriendin van mij die twee zonen heeft trouwens ook niet. ‘Ik wilde kinderen. En of het nu jongens of meisjes waren, interesseerde me niets’, vertelde ze onlangs.
Taboe?
Stiekem is het dan ook niet vreemd dat mensen die een voorkeur hebben, dat dan ook niet uitspreken. Als het maar gezond is toch? Nee, dit zal nog wel even een taboe blijven. Vooral als iemand als Barbie zo’n beetje de enige is die dit durft toe te geven …
Wat vinden jullie? Is het voor jullie ook taboe of wordt er in jullie omgeving wel openlijk over gesproken?
Afbeelding via Keep Calm
Het maakte mij – en dat meen ik echt – absoluut geen fluit uit of we een jongen of meisje kregen toen ik zwanger was van mijn eerste kind. Wel was ik voor mijn gevoel zwanger van een jongen dus toen tijdens de 20 weken echo bleek dat we een meisje zouden krijgen, waren we absoluut verbaasd en konden we het eigenlijk niet geloven. “Weet u zeker dat het geen jongetje is met een heel klein piemeltje?” vroeg ik nog. De echoscopiste dacht dat we niet blij zouden zijn met een meisje, gezien mijn opmerking. Maar niets was minder waar. Het kwam alleen als een verrassing. Mijn tweede zwangerschap liep uit op een miskraam. Dat was wel een zoontje. Toen ik daarna weer in verwachting raakte, geef ik eerlijk toe dat ik hoopte op een meisje. Niet omdat een meisje leuker is, maar omdat ik ons zoontje niet wilde laten vervangen door een ander jongetje. Puur voor mijn eigen gevoel dus hè. We bleken zwanger van een meisje. Onze vierde zwangerschap was een verrassing en toen hoopte ik stiekem wel op een meisje, maar puur uit praktische overwegingen. Het zou (financieel) heerlijk zijn om alles van de meisjes aan elkaar door te kunnen geven. Maar als het een jongetje geweest zou zijn, waren we echt oprecht net zo blij. Ik was wel het meest verbaasd over mijn man, die stiekem hoopte op meisjes nadat onze oudste dochter Eliza geboren was. Niks geen jongetje. Hij vond het toch wel erg leuk al die meiden die naar papa toe trekken. En ook hij is van mening dat een meisje net zo goed kan gaan voetballen of “jongens” dingen kan gaan doen. Maar ik hoor inderdaad ook verhalen van vrouwen of mannen die echt een duidelijke voorkeur hebben voor het geslacht. Ik herken mezelf daar niet in. Althans niet om de reden waarom zij die voorkeur hebben.
Hi Marianne,
wat leuk! Ik had precies dezelfde reactie bij die 20 weken echo van Liv. Ik was er ook heilig van overtuigd dat ze een jongen was. Op het filmpje hoorde ik mezelf alleen maar zeggen: ‘Huh, een meisje? Echt waar?’ Gelukkig vatte mijn echoscopiste het iets beter op!
Maar kan me heel goed voorstellen dat je na die miskraam gevoelsmatig hoopte op een meisje. Dat is ook nogal wat. Heftig! Fijn trouwens dat je daarna nog twee prachtmeisjes hebt gekregen. En inderdaad, handig voor het uitwisselen van kleding en speelgoed!
En wat lief dat je man hoopte op meer meisjes. Ik zie het hier ook, meisjes trekken erg naar hun vader. Dat is hun held. En als die held ook nog met ze voetbalt, stoeit of ze voorleest, dan is dat fantastisch natuurlijk!
Maar denk inderdaad dat die voorkeur vaak tussen de oren zit. Misschien denken die mensen dat meisjes zich zus en jongens zich zo gedragen. Maar dat wil helemaal niet zeggen dat het ook zo is.
Dank voor je uitgebreide reactie!
Groetjes!
Bij mezelf merkte ik dat de voorkeur aangepraat is. Teleurgestelde reacties uit mijn omgeving toen ik zwanger bleek te zijn van een jongetje ( de derde). En dan bedoel ik niet met omgeving mijn familie, maar buitenstaanders die hun ongevraagde mening graag wilden geven……erg jammer, want ik vond jongetjes altijd stiekem veel schattiger dan meisjes. Na al die opmerkingen ging ik wel geloven dat ik iets in het leven zou gaan missen zonder dochter terwijl ik daar nooit eerder over nagedacht had….inderdaad, het is een beeld dat een mens heeft over het een of het ander, terwijl het in de werkelijkheid heel anders kan lopen.
Och, als je daar goed over nadenkt is dat eigenlijk wel heel rot. Jij bent blij met een derde jongen en je omgeving probeert je aan te praten dat het een meisje had moeten moeten worden. Dan begin je soms wel even te twijfelen, daar kan ik mij iets bij voorstellen. Ik hoop dat het allemaal goed is gekomen!