Een boswandeling is zo slecht nog niet.

 Sinds ik een kind heb dat rond zeven uur, half acht besluit wakker te worden, ben ik zondagochtend vroeg wakker. Dat heeft nadelen ( slaapgebrek) en voordelen. Een voordeel? Je pakt – zoals ze dat zo mooi zeggen – de hele dag mee. Maar dan moet je wel wat doen. En dus gingen we naar het bos. Al leek een boswandeling nog een héle uitdaging te worden … 

De reden?

Toen mijn dochter pak ‘m beet een half jaar was, belanden we in een vakantiehuisje in een bosrijk gebied in Duitsland. Het was daar best prettig weer, dus dochterlief werd in de kinderwagen gezet en we gingen vrolijk wandelen.

Dachten we.

Dochterlief bleek het bos te haten. Zodra ze ook maar één boom zag, begon ze te gillen. En als dat niet hielp trok ze een chagrijnig gezicht waarmee ze Poetin himself nog mee uit De Krim zou kunnen verjagen.

Misschien overbodig om te melden, maar we zijn daarna niet meer vaak naar dat bos gegaan.

Maar ja, nu is ze een jaartje ouder en huppelt ze vrolijk over de stoep. ‘Zullen we het bos weer eens proberen?’ opperde ik dan ook op een zonnige zondagochtend tegen mijn vriend. ‘Ja hoor, we kunnen het altijd proberen’,  zei hij monter. ‘En anders kunnen we daar altijd nog een ijsje halen.’

Mannen? Zolang ze ergens maar iets kunnen eten, is het al snel goed.

Maar wat bleek? Eenmaal in het bos vond mijn dochter het enorm leuk. Ze rende de longen uit haar lijf, stampte op de bladeren en gilde van plezier. Het was een openbaring. Ons kleine kattenkopje bleek dat bos best leuk te vinden. Vooral toen er aan het einde van het bos een restaurant met een terras was. Ze kreeg daar weliswaar geen ijsje, maar deelde wel een punt appeltaart met slagroom met haar vader.

Het was dolle pret.

Na een ochtend in het bos zat ze uitgeput op de achterbank. Het duimpje ging in de mond, de ogen gingen dicht en voor we het wisten lag ze prinsheerlijk te slapen.  ‘Dit kunnen we vaker doen’,  riep ik tegen mijn vriend. Een zonnige boswandeling met aansluitend een terras is per slot van rekening best gezellig.

Nu maar hopen dat mijn dochter niet weer van mening veranderd.

Afbeelding: Daniëlle Spoelstra