‘Ga vooral nog even lekker veel slapen’, zei een verloskundige een paar dagen voor mijn bevalling tegen mij. ‘Je gaat het straks nodig hebben.’ En ja, de verloskundige had hartstikke gelijk. Ik was doodop tijdens die eerste weken na die bevalling ...
Slaapgebrek in de eerste weken
Ik moest daar even aan terug denken toen een zwangere bekende laatst zei dat ze het meest opzag tegen het gebrek aan slaap na de bevalling. ‘Ik kan alles aan, maar dat gebrek aan slaap breekt me telkens bijna op’, verzuchtte ze.
Ze is bepaald niet de enige.
‘Na zo’n bevalling wil je alleen maar slapen, maar dat kan niet. Dan begint het feest pas’, gaf een vriendin ooit toe. Een waarheid als een koe. Want hoe zwaar je bevalling ook is, na de geboorte van je kind moet je om pakweg de drie uur voeden en verschonen. Laat staan als je kind last van krampjes heeft, zich niet goed voelt en daardoor aan één stuk huilt.
Nachten doorhalen
Ik heb in de eerste weken amper doorgeslapen en soms ook nachten doorgehaald met mijn baby in mijn armen. Ik kende de complete nachtprogrammering op RTL, SBS, BBC en TLC uit mijn hoofd ( sommige mensen gaan zelfs van ellende maar tweeten) Al sliep mijn kind ook wel eens tussen ons in. Schijnt pedagogisch uitermate onverantwoord te zijn, maar dat kon mij op dat moment geen moer schelen. Daarvoor was ik net iets te moe. En mijn vriend ook.
Overigens kampten we allebei met van die charmante wallen onder onze ogen. ‘Je ziet eruit als een jonge vader’, grijnsden zijn collega’s tegen vriendlief. Ik had overdag moeite om mijn ogen open te houden. Sterker nog, ik kan me niet herinneren dat ik overdag zo vaak in slaap ben gevallen.
Doorslapen
De eerste keer dat mijn dochter rond de tien weken doorsliep, was dan ook heaven. Echt waar. Voor het eerst sliepen we van half twaalf ‘s nachts tot zes uur ‘s ochtends. Ik wist niet wat mij overkwam. En mijn lichaam al helemaal niet.
Vanaf dat moment ging het stukje bij beetje beter. Soms sliep ze door, soms ook niet. Maar geleidelijk werden de nachten langer, onze wallen minder en sliepen we steeds meer bij. Toch kan ik het gevoel maar al te goed herinneren. Fors slaapgebrek blijft je blijkbaar bij.
‘Permanente staat van brakheid’
En dan heb ik nog geluk, want er zijn ook kinderen die amper doorslapen en zelfs op hun tweede nog twee tot drie keer per nacht wakker worden. En ja, die kinderen ken ik. En hun ouders ook. Die verkeren namelijk – in hun eigen woorden – ‘in een permanente staat van brakheid zonder dat we ook maar een druppel alcohol hebben gedronken.’
Daar helpt geen aspirientje tegen.
Al is er soms wel licht aan het einde van de tunnel. Soms slapen kinderen van het ene op het andere moment gewoon door. Daar is soms – hoe graag je ook wil – geen peil op te trekken.
Slaap is hard nodig?
Hoe dan ook, ik heb in mijn hele leven slaap nog nooit zo gewaardeerd. Ging ik vroeger nog wel eens avonden laat achter elkaar door, nu doe ik dat niet meer. En net als ik het wel doe, dan kan je de klok erop gelijk zetten dat mijn dochter twee keer die nacht wakker wordt en om 6 uur ‘s ochtends in haar bed staat te springen.
Wat dat betreft had die verloskundige helemaal gelijk: je hebt je slaap hard nodig. En niet alleen in die eerste weken, ook nog jaren na die bevalling …
Hoe ging dat bij jullie? Sliepen jullie kinderen snel door of hebben jullie ook veel nachten doorgehaald met een kind op de arm?
Afbeelding: © Hammett79 | Dreamstime.com
Geef een reactie