Onlangs moest ik reizen met de trein. Nu is dat niet bepaald bijzonder, maar het gesprek dat ik tijdens die treinreis opving was dat wel. Een vrouw luchtte namelijk haar hart tegen d’r vriendin over haar jonge dochter. ‘Ik vind haar een chagrijnige trut. Ja sorry hoor!’ Ze had meteen m’n aandacht.
En ja, ik weet het: het is niet erg netjes om voor luistervink te spelen. Maar hé, ik had geen muziek bij mij en zelfs als ik mijn boek las, hoorde ik het gesprek. De vrouw was namelijk ronduit geagiteerd. Met als gevolg dat de hele coupé kon meeluisteren. Niet handig, maar zo gaat dat soms.
Hart luchten
En zoals ik al eerder zei: deze moeder moest haar hart luchten tegen een vriendin die net de trein in was gestapt. Vanwege het onmogelijke gedrag van haar dochter was ze wat later voor de afspraak met haar vriendin. Die het trouwens helemaal niet erg leek te vinden. Zij was namelijk het type relaxt-mens-dat-nergens-echt-van-schrikt.
Die herken je van tien kilometer afstand.
Wanhopig & murw
En dus vertelde de vrouw alles. Over dat haar jonge dochter ( ik vermoed dat ze een jaar of acht, negen was) de héle dag boos was, dat die boosheid vooral tegen haar gericht was en dat die moeder er vooral vreselijk wanhopig van werd. ‘Ik heb alles geprobeerd,’ verzuchtte ze. ‘Boos worden, negeren, straffen, belonen … Niets helpt. Ze blijft boos.’
Aan de toon van haar stem te horen was ze nu vooral murw. De vriendin probeerde na het aanhoren van het verhaal nog heel voorzichtig vragen te stellen. ‘Maar knuffel je haar niet als ze heel boos is?’ Volgens de vrouw lukte dit niet. ‘Want ze is de hele dag door boos.’ En aan de toon van haar stem te horen was ze vooral murw. ‘Ja, ik vind haar even een chagrijnige trut. Sorry hoor.’
Ik zag dat de vrouw naast mij in de trein de wenkbrauwen optrok.
Medelijden
Ik heb dat niet gedaan. Ik voelde vooral medelijden. Met die vrouw, met die dochter en met de rest van dat gezin. Wat een rotsfeer. Alsof je iedere dag een oorlog voert in je eigen huis. Met je eigen kind. Ik denk dat maar weinig moeders zich daar iets bij kunnen of willen voorstellen als ze zwanger zijn. Want je houdt toch van je kind, ongeacht wie hij of zij is of wat hij of zij doet?
Maar soms verloopt dat niet zo soepel. Door wat voor reden dan ook.
Hulp
En ik denk dat die moeder ook oprecht van haar dochter houdt. Ze vertelde niet voor niets tegen haar vriendin ‘dat ze hulp had ingeroepen.’ Binnenkort stond er iemand op de stoep om te proberen om de relatie tussen haar en d’r dochter te verbeteren.
Ik hoop oprecht voor die vrouw dat het haar lukt. Het lijkt mij vreselijk dat je kind dag in, dag uit boos op je is. Natuurlijk is mijn dochter soms ook even niet blij met mij ( vooral als ik tien keer nee zeg), maar dat is al snel weer over. Dan geven we elkaar een knuffel en een kus en klaar is kees.
En anders probeer ik erachter te komen wat dan de kern van het probleem is.
Maar wat als dat niet meer helpt? Wat als je met z’n tweeën in zo’n patstelling bent beland, dat niets meer helpt? Dan kunnen professionals soms ontzettend helpen. Niet alleen omdat vreemde ogen dwingen, maar ook omdat ze er ver genoeg af staan om te kijken waar de oorzaak van het probleem zit. Zowel bij het kind als de moeder.
Zou het helpen?
Misschien kom ik die moeder nog wel weer eens tegen in de trein en vertelt ze wat voor leuke dag ze heeft gehad met haar dochter. En dat ze haar dochter geen chagrijnige trut meer noemt. Dat zou voor iedereen beter zijn.
En keert de rust in de treincoupé ook terug.
Afbeelding: keepcalm-o-matic
Geef een reactie