Vandaag werden er een trits cadeautjes bezorgd. Alvast voor Sinterklaas en Kerst. ‘Niets aan de hand,’ zou je denken. Nou, dus wel. Dochterlief zag dat er dozen werden afgeleverd en zag blijkbaar ook hoe ik ze uitpakte. En oh jee, ze spotte haar cadeautjes van Bumba. Een klein drama, want het enige dat ze nu doet is ‘BUMBA! roepen. Hoezo verrassing?
Jaha, het was ook stom van mij om de dozen op tafel uit te pakken, maar aangezien ze in het verleden ook nooit al teveel aandacht besteedde aan dit uitpakfestijn, dacht ik dat het nog wel kon.
Niet dus.
‘Bumba!’
Hoe snel ik ook probeerde de cadeautjes uit de doos weg probeerde te moffelen, dochterlief was me voor. Opeens stond ze naast me met een grote grijns terwijl ze naar de cadeautjes staarde. ‘Bumba,’ zei ze blij. ‘BUMBA!’ riep ze daarna nog harder. Het kind mag dan wel bijna vijftien maanden zijn, ze weet precies wat ze wil.
Snel legde ik de cadeautjes weer in de doos, liep naar de tv en gilde heel hard ‘daar is Bumba.’ Daar leek dochterlief in te trappen. Binnen een halve minuut zat ze voor de tv met een duimpje in de mond naar – al was het dan geen Bumba – een tekenfilm te kijken. Jaha, het was heel pedagogisch onverantwoord, maar handig was het wel.
Vergeten?
In ieder geval dacht ik dat ze het was vergeten. Vooral nadat ze ‘t er niet meer over had tijdens het eten van haar broodje ( haar mond zat misschien te vol) en haar slaapje ( logisch, ze sliep). Maar na dat slaapje kwam ik erachter dat ze het helemaal niet vergeten was.
Integendeel.
Cadeautjes zoeken
Nu kijkt ze op alle tafels en in alle kasten en laden waar die Bumba spullen nu verstopt kunnen zijn. ‘BUMBA! roept het arme kind telkens. En als ik haar d’r oude vertrouwde Bumba knuffel of Bumba boekjes geef, schudt ze haar hoofd. Dit is niet wat ze bedoelde. Hoe ik dit op ga lossen? Simpel. Ik duw morgen een van die cadeautjes in de schoen.
Voor de rest doen we namelijk niet aan Sinterklaas. Met dat ene cadeautje hoop ik dat ik haar koest hou tot kerst. Anders vieren we opeens sneller Sinterklaas dan we zelf dachten. En dat is toch echt mijn eigen schuld.
Afbeelding: Bumba.com
haha geweldig! wat slim van liv en wat een goed geheugen, nu maar hopen dat je het goeie cadeautje in de schoen doet, die die kleine diva op haar netvlies heeft staan. succes!
Haha, dat hoop ik ook! Dat kind is soms vreselijk bij de tijd. We gaan ‘t morgen meemaken. Ik vrees ‘t ergste 😉
Heerlijk, zo’n kind die jou rectificeert, nooit onderschatten die éénjarigen! 😉