Een keer in de zoveel tijd is een klein mijlpaaltje in je leven. Een mijlpaaltje dat amper invloed heeft op het leven van anderen, maar waar je zelf wel heel blij van wordt. Gisteren was zo’n moment. Dochterlief liep namelijk voor het eerst zonder hulp zelf op de stoep door de wijk. En ik was me toch een partij trots.
En ja, ze kan natuurlijk al wat langer lopen. Maar af en toe kukelde ze nog om of hield ze het niet zo lang vol. Dan is het natuurlijk handig om een wandelwagen mee te nemen. Ook voor korte stukjes. Gewoon, voor de zekerheid.
Maar dat lopen ging steeds beter en sneller. En dat vallen was er ook niet meer bij.
Gisteren was het fijn weer. En op een lekker zonnige, frisse dag ga je niet binnen zitten. Ik tenminste niet. Ik zit al veel te vaak in dezelfde houding achter mijn laptop. En mijn dochter had veel te veel energie.
Tijd voor een wandeling.
Ik trok dochterlief de winterjas en haar roze laarzen aan ( waar ze trouwens heel trots op is) en liet haar naar buiten lopen. Op de oprit bleef ze opeens stil staan. Ze had geen idee wat ze nu moest doen. Moest ze wachten op de wandelwagen? Gingen we op de fiets?
‘Ga maar lopen’, riep ik. ‘We gaan.’ Opeens verscheen er een grote glimlach op het gezicht van dochterlief, ze draaide zich om en holde naar de straat. Gierend van het lachen liep ze over de stoep.
Ik rende er achter aan.
Zonder wandelwagen, buggy of fiets. Behalve mijn armen had ik geen andere backup. Maar die had ik ook helemaal niet nodig. Dochterlief blijkt prima buiten te kunnen lopen. En ik was even heel trots. Mijn dochter is officieel geen baby meer, maar een eigenwijze, rennende dreumes die precies weet wat ze wil en wat ze kan. En dat is toch echt wel een mijlpaaltje.
Afbeelding: dreamstime – Susan Leggett
Geef een reactie