‘Net dochterlief geïnstalleerd in haar gloednieuwe grote bed. Hopen dat ze er vannacht in blijft’, twitterde ik gisteravond nog. Het was de eerste nacht dat mijn dochter in haar peuterbed zou slapen en ik had er nogal een hard hoofd in dat dit zou lukken. Maar wat bleek? De eerste nacht verliep letterlijk als een droom.
Best opmerkelijk, want al weken – ik overdrijf niet – houdt dochterlief ons uit de slaap. Bepaald niet altijd met opzet. Als je achtereenvolgens buikgriep, waterpokken of een oorontsteking hebt en ook nog verkouden bent, dan slaap je niet lekker. Daarbij schopte ze meerdere keren per nacht de dekens van zich af. Gevolg? Wij konden haar iedere keer weer instoppen.
Ging het wel lukken?
Stiekem twijfelden zowel mijn vriend als ik of dat allemaal wel ging lukken met dat nieuwe peuterbed. We hadden alle rampscenario’s al bedacht. Wat nou als ze helemaal geen afscheid wilde nemen van haar oude bed of wat als ze niet bleef liggen? Dat zou pas zorgen voor onrustige nachten.
Geruststelling
Vrienden met een dochter in dezelfde leeftijd stelden ons al een beetje gerust. ‘Joh, die van ons sliep gewoon in één keer door in het nieuwe bed. Geen probleem.’ Nou ja, ze stond soms nu gemiddeld wat vroeger naast het bed van haar ouders in het weekend, maar vooruit – ook dat viel te trainen.
‘Gloot bed!’
Dus toen de man van de winkel die het bed gisteravond kwam brengen, ook aanbood – heel aardig – om ‘m meteen even in elkaar te schroeven. besloot ik dat we meteen doorgingen met project nieuw bed. Dochterlief was toch in het bijzijn van vriendlief aan het badderen in de badkamer en zou dus maar weinig merken als ik haar ledikant alvast in de babykamer zou schuiven.
Zo gezegd, zo gedaan. De man van de winkel was in een handomdraai klaar, het ledikant was opgeruimd en toen mijn dochter klaar was met badderen, werd ze in haar kamer plotsklaps geconfronteerd met haar nieuwe bed. En nee, dat was geen drama. Het was feest. ‘BED! lIV BED! GLOOT BEEEEEED!’ riep ze enthousiast.
En na het aankleden ging ze zonder morren in bed liggen. Verheugd keek ze om zich heen. ‘Wat een ruimte’, zag je d’r denken. Geen spijlen, een lekker warm dekbed en alle bewegingsruimte. Dit was ‘t.
En ook toen ‘t licht uit ging en wij naar beneden vertrokken, was er geen drama. Al hoorden we haar een half uur lang tegen zichzelf babbelen met de armpjes voor zich uit gestrekt. ‘Papa en mama, gloot bed. Liv, gloot bed.’ Het was duidelijk: mijn dochter vond duidelijk dat ze eindelijk in iets sliep dat beantwoordde aan haar idee van een serieus bed.
Doorslapen tot 7 uur ‘s ochtends
Daarna viel ze in slaap. Tot zeven uur ‘s ochtends. Voor het eerst sinds weken sliepen mijn vriend en ik ook gewoon door. Ja, we waren zelf ook stomverbaasd vanochtend.
‘Ze was er gewoon aan toe’, schreef iemand vanochtend op Twitter als antwoord op mijn tweet. En dat was ze. Al kunnen de komende nachten zomaar anders verlopen. We wachten af. Keep your fingers crossed. Misschien valt het mee. Kunnen we nog een paar nachten doorslapen vóór de baby komt.
Afbeelding: Daniëlle Spoelstra
Geef een reactie