‘Kun je misschien het haar van mijn dochter ook een beetje bijknippen?’ vroeg laatst een vader die geknipt werd door mijn kapper terwijl ik met een bos geverfd haar in de wasbak hing. Dat vond mijn kapper geen probleem. En opeens bedacht ik mij dat het haar van mijn dochter ook nodig geknipt moest worden. Maar waar moest ik met haar heen?
Kapper in Amsterdam
Mijn kapper bevindt zich namelijk in mijn voormalige woonplaats Amsterdam. En geen haar op mijn hoofd die er over nadenkt om van kapper te veranderen. Ik kom al zeker vijftien jaar bij die beste man en aangezien fijne kappers dun gezaaid zijn, is switchen van kapper simpelweg geen optie.
Maar dat houdt dus wel in dat ik mijn dochter niet – zoals die vader – even kan vragen om het haar van mijn dochter even snel bij te punten. Dat kan-ie trouwens wel heel goed. Het dochtertje van de vader in kwestie was een half jaar en vond ‘t hele kappersbezoek vooral interessant. Dat wordt nog wat over pak ‘m beet veertien jaar. Maar dat hebben we maar niet tegen de trotse, jonge vader gezegd.
Zelf knippen? Een slecht idee
Mijn dochter daarentegen vindt ‘t overigens maar niets als iemand anders aan d’r haar zit. Kan misschien ook komen omdat ze nogal moeite heeft met het concept stil zitten. Daarom bedacht ik mij – toen ze ongeveer negen maanden was en zo’n lekker ordinair matje in de nek kreeg – dat ik het zelf ook wel kon knippen.
Een slecht idee.
Al leek het in eerste instantie goed te gaan. Ik pakte een kinderschaar, zette haar – heel pedagogisch verantwoord – voor de tv en begon te knippen. Nou, dat ging best goed. Tot mijn dochter vanuit ‘t niets ( zoals alleen kinderen dat kunnen doen) opeens haar hoofd draaide en ik scheef knipte. En niet zo’n beetje ook. En dus zat er niets anders op dan het heel kort te knippen. Dat lukte dan weer wel.
Het huilen stond mij nader dan het lachen. ‘Kijk nou hoe kort het is!’ riep ik tegen mijn vriend die een uur later thuis kwam. Hij zag ‘t probleem niet. ‘Dat groeit toch wel weer aan?’ Dat deed het ook, maar blij werd ik er die zomer niet van.
Het resulteerde er wel in dat ik mij heilig voornam om het knippen aan een professioneel iemand over te laten. Leek mij beter. Voor iedereen.
Naar de kinderkapper
Maar ja, naar wie moet mijn dochter nu naar toe? Gelukkig bood Google uitkomst. En na de zoekterm ‘kinderkapper’ kwam ik uit op een kinderkapsalon in mijn woonplaats. Zag er op de foto gezellig uit en verrek – ik kon zelfs online een afspraak maken. Dat gaat ‘m dus worden voor dochterlief. Eens kijken of ze zich straks net zo voorbeeldig gedraagt als dat meisje van een half jaar in Amsterdam. Ik vrees van niet. Maar hé, daar weet een kinderkapper vast raad mee.
Afbeelding: © Alex Melnick | Dreamstime Stock Photos
Een goede kapper voor de kinderen is zeker niet makkelijk gevonden. Vind het ook zo prijzig voor wat plukjes haar knippen. Bij onze zoon zelf geprobeerd, had ik dus niet moeten doen.
Inderdaad! Je bent al snel vijftien euro kwijt voor een beetje knippen en punten. Maar ja, dan wordt het niet helemaal verknipt door ondergetekende 😉