Als kind was ik niet dol op legpuzzels. Ik heb er simpelweg nooit het geduld voor gehad. Als de puzzelstukjes niet in elkaar pasten dan zocht ik niet naar een bijpassend stukje, maar ramde ik gewoon meerdere stukjes in elkaar. Maar nu heb ik een dochter die houdt van – je raadt het al – puzzelen. Ik heb d’r gemengde gevoelens over.
Niet dat ik het erg vind dat ze puzzelt. Absoluut niet. Ze mag van mij van zoveel puzzelen als ze wil. En dat doet ze ook. Vooral op het kinderdagverblijf schijnt ze zich de laatste tijd vaak bezig te houden met puzzels.
Thuis puzzelen
En thuis? Daar puzzelt ze er ook lekker op los. Vooral met haar vader. Mijn vriend houdt namelijk best van puzzelen. Komt ook omdat-ie in het bezit is van een héle grote dosis geduld. De man zou nog zonder al teveel geklaag en gemopper binnen no time zo’n puzzel van 1000 stukjes in elkaar zetten.
Zou ik dat moeten doen dan breekt Wereldoorlog III uiteindelijk uit.
Ook ik moet eraan geloven
Maar ja, mijn vriend is er niet altijd om met haar te puzzelen. En wie is dan de sjaak? Juist. Ik. En het is vreselijk om op mijn 34ste toe te moeten geven, maar ik hou nog steeds niet van legpuzzels. Geef mij raadsels, spelletjes of andere dingen die ik op moet lossen en ik word best enthousiast. Maar legpuzzels? Ik heb er nog steeds het geduld niet voor. De driejarige in mij zou nog steeds alle puzzelstukjes in elkaar willen ramen en daarna heel hard ‘KLAARRRR!’ willen roepen.
Maar ik begrijp ook dat dit niet kan. Je kunt als ouder niet altijd die ongezellige spelbreker zijn. Af en toe moet je ook eens even meedoen met die spelletjes. En dus vind ik mijzelf steeds vaker terug op het vloerkleed met een legpuzzel terwijl dochterlief toekijkt en mee puzzelt.
Blijven lachen
En nee, ik ram geen stukjes meer in elkaar, maar probeer heel pedagogisch verantwoord met dochter – ‘past deze, nee, we moeten een ander stukje zoeken’- dat rotding in elkaar te zetten. Mijn dochter vindt ‘t geweldig. En daar gaat ‘t om. Maar terwijl ik vrolijk blijf lachen heb ik in gedachten die puzzels zeker al vijftig keer uit het raam gegooid.
Toch hoop ik wel vanuit ‘t diepst van mijn hart dat mijn tweede dochter straks niet van puzzelen of knutselen houdt. Anders ben ik nog láng niet van die legpuzzels af. Zouden ze dat nou karma noemen?
Afbeelding: Daniëlle Spoelstra
Geef een reactie