Afgelopen weekend was ik hier even niet. Ik zat met mijn hoofd bij iets anders. Iets dat zo verdrietig is dat je het eigenlijk niet kunt beschrijven. En ook nooit kan doen. Want hoe kun je het overlijden van een baby van 41 weken verklaren? Ik kan het niet.
Het leek allemaal zo mooi. Meerdere vriendinnen waren en zijn dit jaar zwanger. En wonder boven wonder ging tot nu toe alles goed. Kerngezonde jongens en meisjes kwamen eruit rollen. Huilende baby’s die honger hadden en hun ouders slapeloze nachten bezorgden. Precies zoals ‘t hoort.
Zo leek het ook bij een goede vriendin te gaan. In de groepsapp op Happening grapten we over poepluiers, kinderliedjes en ander heerlijk babygedoe. Een andere vriendin was al bevallen, het leek een kwestie van tijd voordat het andere kleine meisje zou arriveren. Dachten we. Want afgelopen vrijdag kwam het telefoontje van de man (eveneens een goede vriend) van mijn vriendin. ‘Ik heb helaas geen goed nieuws’, begon hij. Hun meisje was overleden. Er zomaar tussenuit gepiept.
Dat was een telefoongesprek dat niemand wil voeren. Niet omdat ik daar niet mee om kan gaan, maar omdat de pijn van ouders die hun kind hebben verloren door merg en been gaat. Nog steeds kan ik huilen als ik aan dat moment denk. Want wat zeg je tegen ouders die hun kind verloren hebben? Ik weet het nog steeds niet. Het is geen nachtmerrie, het is een hel. Een levensechte hel. Een hel die geen enkele ouder wil doormaken.
De dag erna is het meisje geboren. En zoals mijn vriendin zei: ‘ze is gewoon perfect.’ Ik heb mijn vriendin gefeliciteerd met de geboorte van hun dochter en gecomplimenteerd met de mooie naam. Het is en blijft hun kind. Het maakt geen moer uit dat het kindje niet levensvatbaar is. Ze zijn vader en moeder geworden en dat is heugelijk nieuws.
Maar de keiharde waarheid is wel dat het meisje binnenkort gecremeerd wordt. En daarna begint de volgende hel.
De box in de kamer, de lege kinderkamer, het autostoeltje dat niet gebruikt hoeft te worden … Hoe je daar mee omgaat? Ik heb geen idee. Echt niet. Ik weet alleen dat ik als vriendin kan luisteren. Ook al vertellen mijn vrienden duizend keer hetzelfde over hun dochter, van mij mogen ze. Luisteren en een schouder bieden is het enige dat ik en mijn vriend kunnen doen. Voor zover we wat kunnen doen, want niets – maar dan ook helemaal niets – zorgt ervoor dat het verdriet minder wordt.
Overigens heb ik dit weekend erg getwijfeld of ik dit blog online zou zetten. Ik was als de dood dat ik mijn vrienden hiermee nog meer zou kwetsen. Maar mijn vriendin vond ‘t oké. Toch weet ik nog steeds niet ( ik weet eigenlijk wel erg weinig) of ik er goed aan doe. Maar ook deze dingen gebeuren. Je wil alleen niet dat ze jou gebeuren. Of je vriendin. Of je zus. Of je buurvrouw. Of ouders in Nigeria of Australië.
Ik wil gewoon dat dit niemand overkomt. Ik zou willen dat ik dat kon. Was het leven maar zo simpel. Dan zouden we dit als eerste afschaffen.
Afbeelding: Unsplash/by Luca Zanon
Kippenvel… Wat verschrikkelijk. De ergste nachtmerrie voor elke (toekomstige) ouder die waarheid wordt. Sterkte voor jullie.
Lief dat je zo meeleeft. Het is inderdaad een nachtmerrie. En dan ook nog zo’n eentje die niet ophoudt. Ik kan er nog steeds niet bij.
Heel erg maar ik vind het goed van je want helaas gaat het niet altijd goed en het is belangrijk om dat bespreekbaar te maken al hoe moeilijk en emotioneel dit ook is.
Dat is waar. En je realiseert je soms niet dat ‘t ook verkeerd kan aflopen. Dat is misschien maar goed ook, anders wordt de wereld wel heel grijs, maar als dat gebeurt zet het je weer met beide benen op de grond.
En inderdaad, het is emotioneel en vreselijk, maar we mogen het juist niet wegstoppen. Het is zo belangrijk om er – zeker als ouders dat zelf aangeven – over te praten. Het kindje en het verdriet niet erkennen is het ergste dat je kunt doen.
prachtig verwoord Danielle. Het zijn en blijven nu ouders die door het diepste dal van verdriet gaan, maar wel ouders blijven. Ouders van een prachtig, overleden meiske dat altijd hun eerste kindje zal zijn.
Dank je Irma,
wat lief dat je reageert. Jij gefeliciteerd met je kleindochter. Want absoluut, ze zijn ouders geworden van een prachtig meisje. En ze zal altijd deel blijven uitmaken van hun gezin en jullie familie.
Groet,
Daniëlle