Gistermiddag zat het hart in mijn keel, trilden mijn handen en moest ik mijn best doen om niet in huilen uit te barsten: de ambulance broeder had namelijk net gezegd dat ‘t wel weer oké ging met mijn baby. Maar zo zag het er een paar minuten van tevoren even niet uit.
Pakweg een kwartiertje eerder – ik was even mijn hele tijdsbesef kwijt – stond ik nog in de keuken. Mijn baby lag op het kleed in de woonkamer met een knuffel te spelen. Dacht ik. Want opeens hoorde ik een heel raar geluid vanuit de kamer. Razendsnel liep ik ernaar toe.
En daar lag mijn baby. Ze was aan het kokhalzen, huilen en stikken tegelijkertijd. Het was duidelijk: ze was bezig om te stikken in iets. Al had ik geen idee wat dat iets moest zijn? Ik had een uurtje ervoor nog zo gekeken of er iets lag ( met dank hieraan) en ik kon niets ontdekken.
Maar blijkbaar had mijn baby toch iets ontdekt, want het zat nu in haar mond. Of erger nog, haar keel. En het wilde er niet uit. Instinctief pakte ik haar onmiddellijk op, hield haar naar beneden en ging met mijn vingers door haar mond of ik iets kon vinden. Dat moest, want ze liep blauw aan. Het was doodeng.
En opeens kwam daar een een klein rood plastic stukje uit. Dat was goed.
Maar toen raakte ik pas in paniek, want mijn dochter kwam niet tot rust. Haar kleur trok niet bij, haar tong hing eruit en ze was helemaal over haar toeren. Ik was als de dood dat ik er niet alles uit had gekregen. Ik belde in paniek mijn moeder ( want als er echt wat aan de hand was moest er ook iemand zijn voor mijn peuter die boven lag te slapen) en 112.
Die man van 112 bleek van goud waard. Hoewel ik helemaal in paniek was, kreeg-ie mij rustig. En terwijl ik met ‘m aan de lijn was, de ambulance onderweg bleek, kalmeerde ook mijn baby ietsjes. Ze kreeg weer wat meer kleur. Dat vertelde ik ook aan de man aan de andere kant van de lijn. ‘We gaan er sowieso naar kijken. Ze komen zo’, zei hij.
Intussen kwam mijn moeder er al met gierende banden aanrijden en niet veel later arriveerde de ambulance broeder. Maar in die korte tijd was mijn baby weer bijgetrokken. Ze had weer wat kleur, de tong hing niet meer zo uit haar mond en de ademhaling was weer normaal.
Desondanks was ik enorm blij dat de ambulance broeder – een ontzettend aardige, begripvolle man – haar even onderzocht. ‘Het is goed dat je hebt gebeld’, zei hij nog. ‘Als er nog wel wat had gezeten …’ Maar blijkbaar was mijn baby ook zo overstuur omdat ‘t akelige plastic stukje scherpe randjes had wat ongetwijfeld ook beschadigingen had achtergelaten in haar mond en keel.
Overigens grijnsde mijn baby alweer naar de ambulance broeder. En naar mijn moeder die er ook wat bleekjes uitzag ( mijn peuter sliep overigens gewoon door dit drama heen). ‘Gezellig dat jullie hier ook zijn’, leek ze te willen zeggen.
Ik zat intussen met het hart in mijn keel en trillende handen op de bank. Ik kon wel janken. Dat heb ik ook gedaan toen mijn vriend – ergens had ik die blijkbaar ook nog gebeld – thuiskwam. ‘Maar het is toch allemaal goed afgelopen?’ zei hij, optimistisch als hij altijd is.
Dat was goddank zo. Maar het waren een paar vreselijke minuten. Helemaal voor mijn baby. En voor mij was ‘t ook niet bepaald een theekransje.
Overigens herkende mijn vriend dat stukje plastic. Mijn peuter had ooit van die plastic stempels die al lang weg waren, maar waarvan ééntje het overleefd. Nou ja, tot één van ons erop stond en het ding in een paar stukken brak. We dachten dat we alles hadden opgeruimd, maar blijkbaar was er toch een stukje ergens beland. Onder het kleed, in een hoekje, onder de kast? Ik heb geen idee.
Maar helaas vond mijn baby ‘m als eerste.
Na die vreselijke minuten ging ‘t overigens weer beter met mijn baby. Op wat boertjes, wat kokhalzen en een paar korte huilbuitjes die vanuit het niets kwamen, na. Ik heb een glas wijn gedronken met mijn vriend en moeder. Om een beetje te kalmeren. Maar het was wel half acht ‘s avonds voor mijn handen écht opgehouden waren met trillen. Toen was de adrenaline ook wat gezakt.
Al heb ik het ‘s nachts in mijn nachtmerries nog drie keer beleefd. Overigens heb ik in mijn dromen toen ook mijn peuter van een krokodil gered en viel mijn baby bijna van een commode. Het was een drukke nacht. Ook voor mijn baby die opeens om kwart voor twee klaarwakker was en ons hele lange verhalen vertelde. Waarschijnlijk over die middag ervoor. Ik kon het haar niet kwalijk nemen.
Al lukte het toch weer om in slaap te vallen. Het was per slot van rekening goed afgelopen. Alleen trek ik hier wel één les uit: binnenkort volg ik een EHBO cursus. Niet omdat ik denk dat ik dit soort dingen kan voorkomen – dan gebeurt er wel wat anders – maar omdat ik dan misschien iets beter voorbereid ben. Al durf ik te wedden dat het hart mij dan nog steeds in de keel zit.
Want eerlijk gezegd zit-ie daar nog steeds …
Afbeelding: Keepcalm
Brrrr wat een verhaal. Krijg er kippenvel van. Wat moet dat angstaanjagend voor je zijn geweest.
Heel goed die EHBO cursus. Ik heb er binnenkort ook één voor baby’s en kinderen. Weten wat je moet doen én rustig blijven (da’s wel een dingetje) kan her verschil maken. Hopen dat zoiets nooit meer gebeurt!
Het was inderdaad even helemaal niet leuk! Maar goed dat jij ook die EHBO cursus gaat doen. Dat scheelt echt. Denk ik 😉