Nog even en het is 2016. En dat wordt na al een jaar met een mijlpaal. Mijn peuter wordt in september namelijk vier. Nu is dat niet eens zo spannend, maar wat wel spannend is, is dat ze voor het eerst naar de basisschool gaat. Een dingetje? We moeten nog wel een lagere school voor haar kiezen. Al zijn we hard op weg.
Keuze uit twee scholen
Tot een jaar terug had ik er nog niet écht over nagedacht. Ja, het moest het één van de twee scholen – die ook nog naast elkaar staan – worden in de buurt. Dan zou ze al kinderen uit de buurt kennen én was het halen en brengen weer makkelijk voor ons. Als ze ouder is, kan ze zelfs naar school toe lopen of fietsen.
Ideaal toch?
De ene school is trouwens openbaar, de ander christelijk. Ik hoorde dat ze elkaar niet veel ontliepen qua onderwijsniveau en dat het meer ‘een kwestie van gevoel’ was. En nadat ik de rapporten van de Schoolinspectie had doorgebladerd op een druilerige middag, kon ik inderdaad zien dat het allemaal dicht bij elkaar lag.
Meer dan alleen een overtuiging
Dat maakte de keuze er in eerste instantie niet makkelijker op. Ik heb zelf een christelijke achtergrond en ben toch naar een openbare lagere school gegaan. Tot mijn grote plezier, want het was een héle fijne school. Aardige docenten, leuke kinderen, er werd goed onderwijs gegeven en er werd veel met de kinderen gedaan.
Maar dat kan op een christelijke school ook. Een school is per slot van rekening meer dan alleen een overtuiging. Het gaat ook om het soort onderwijs, de sfeer, de docenten, de manier waarop er met kinderen en ouders gecommuniceerd wordt en hoe er met pesten wordt omgegaan. Om maar wat te noemen.
Wat wil de peuter?
En wat ik een jaar terug – héél naïef – even vergeten was? Het gaat ook om het kind zelf. Jij kunt als ouders wel van alles willen, maar je kind heeft – vaker wel dan niet – een mening. Dat bleek toen ik mijn dochter twee weken terug ophaalde van de peuterschool. Eenmaal thuis vertelde ze dat een vriendinnetje dat al wat ouder is, die ochtend mee mocht lopen op de kleuterschool.
Dat was op de christelijke basisschool ( waar ik overigens al veel goede verhalen over gehoord had). ‘Daar wil ik ook naar toe mama”, zei de lieverd. ‘Wie gaan er dan nog meer naar toe?’ vroeg ik haar vervolgens. Ze dreunde keurig de namen op van de kinderen waarmee ze het goed kon vinden op de peuterschool. ‘Maar wie gaan dan naar die andere basisschool?’ vroeg ik door. Ze noemde een naam van een jongetje waar ze vanaf het begin al jaar al ruzie mee had. Ze trok zelfs haar neus op van verontwaardiging.
Ik zweer je, soms zijn peuters écht net pubers in het klein.
Afspraak
Eerlijk gezegd was ik wel een beetje verbaasd. Wat grappig dat die basisschool onder die peuters al zo leefde. Nooit bij stilgestaan, maar nu wel iets om mee rekening te houden. En dus besloot ik om die christelijke basisschool te mailen voor een afspraak. Ik moest haar per slot van rekening toch in het begin van het jaar bij één van de twee scholen inschrijven. De directeur mailde twintig minuten al terug. Een dag later stond de afspraak in januari.
Een goed teken. Nog een beter teken? Mijn dochter mag zelf mee en kijken hoe het werkt op de kleuterschool. ‘Dat is ook goed voor jullie gevoel’, zei de beste man. Maar gelijk had-ie wel. Het is inderdaad een gevoel. En dat zit goed of niet. Ik begreep eindelijk écht wat al die mensen bedoelden.
Overigens gaan we nog wel kijken op de andere school. Gewoon, voor het gevoel.
Afbeelding: © sherrie smith | Dreamstime Stock Photos
Geef een reactie