Een dik jaar heeft mijn dreumes uitermate veel plezier beleefd aan haar fopspeentjes. Het hielp tijdens de eerste krampjes, het was een ideaal middel om haar te laten slapen en bleek een ultieme troost als ze overstuur was. Maar het is tijd om afscheid te nemen. En vreemd genoeg vindt mijn dreumes dat helemaal niet zo erg.
Prima idee, die fopspeen
Dat ze trouwens überhaupt de speen accepteerde, vonden mijn vriend en ik verbazingwekkend. Mijn oudste dochter moest er helemaal niets van hebben. Spenen waren d’r om uitgespuugd te worden. Maar eerlijk is eerlijk, zij zoog ook aan d’r duimpje. Ja, dan heb je natuurlijk al een eigen speen.
Maar mijn jongste dochter vond die speen meteen een goed idee. Want mijn hemel, zij had toch een zuigbehoefte. Zeker als ze last had van darmkrampjes. En hoe handig, aangezien ik absoluut niet wilde dat ze sabbelde aan een vinger van iemand (we hebben nogal geworsteld met spruw) was die speen voor mij ook een prima idee. Dat ding kon tenminste iedere dag uitgekookt worden.
Zo hadden we op een zeker moment toch mooi een stuk of vier spenen (vooral van Dr. Browns, die bleken favoriet) verzameld. Werkte als een tierelier. Het bleek perfect als ze rustig wilde slapen en als ze huilde, voldeed vaak een speentje. Overigens kreeg ze ‘m overdag – behalve als ze sliep – niet. Die gewoonte wilde ik er liever niet in laten slijten.
Het ging prima.
En toen kregen we er genoeg van
Tot een dikke twee maanden terug. Toen kregen we d’r genoeg van. Vooral omdat ze een paar keer per nacht wakker werd omdat ze d’r speentje in haar slaap had uitgespuugd en het daarna in half-wakkere toestand in d’r mond wilde duwen. Ja, dat lukte natuurlijk niet. Met als gevolg dat wij twee tot drie keer dat speentje erin konden drukken.
Daar kreeg ik echt genoeg van. Mijn vriend trouwens ook.
Fopspeen weg
Nadat ze hersteld was van een oorontsteking ( het speentje weg halen terwijl ze ziek was leek ons wel erg hardvochtig) kreeg ze overdag geen speentje meer als ze ging slapen. En tot mijn verbazing ging dat prima. Er werd niet overdreven gehuild, er werd evenveel geslapen en ze werd relaxt wakker.
Dat doen we nu ‘s nachts ook.
En wat schetst de verbazing? Ze slaapt zowaar nu min of meer door. En oh ja, ze slaapt ook rustiger. Logisch, ze wordt niet meer wakker van een speen die eruit is gevallen, want die fopspeen is er simpelweg niet meer. Héél soms is ze trouwens nog wel overstuur. En ja, dan druk ik ‘m er wel in. Maar het grappige? Die fopspeen is de volgende ochtend ergens op de vloer buiten het ledikant te vinden.
Blijkbaar is ze er zelf ook wel klaar mee.
Nog eventjes en dan taalt ze helemaal niet meer naar die fopspeen. Wel zo makkelijk nu ze nog niet buitengewoon gehecht is aan die fopspeen. Al heeft dat ding ons ook enorm geholpen. Dat dan weer wel.
Afbeelding: Babydump
Geef een reactie