Gisterochtend zat ik niet zo lekker in mijn vel. Ik was moe, had last van mijn rug en was niet bepaald vrolijk. Maar mijn humeur zakte helemaal onder ‘t nulpunt toen mijn vriend viltstiftvlekken ontdekte op de bank van de eethoek. Ik kon maar één ding denken: ‘HOE KRIJG IK DIE ERUIT?’
Nou ja, ik dacht daarbij ook: ‘HOE KOMEN DIE KINDEREN IN HEMELSNAAM AAN DIE VILTSTIFT!’ Mijn kleuter mag namelijk alleen maar met de viltstiften kleuren als ik erbij ben. Niet dat ik er als een politieagent bij zit, dat valt best mee, maar dan kan ik wel wel controleren of er niet mee gekleurd wordt op de bank, de tafel of de muur (ook al een keer meegemaakt, thank you very much).
Oh ja, en daarna berg ik ze weer op.
Maar blijkbaar was er onlangs een viltstift tussenuit gevallen. Maar hé, wist ik veel.
Tot gisterochtend. Toen de bank onder de vlekken zat. ‘WAT IS DAT?’riep ik. ‘Volgens mij van een viltstift die ik zonet ergens zag liggen’, zei mijn vriend rustig. ‘Maar laten we eerst rustig gaan eten.’ Ik wilde niet meer rustig eten. Ik had op slag geen trek meer. Ik wilde maar één ding: die viltstiftvlekken moest uit die bank.
Mijn kleuter trok tegenover aan mij haar meest onschuldige gezicht. ‘Heeft Nikki gedaan’, zei ze terwijl ze een hap uit haar tosti nam. Dat was verdacht. ‘Laat me je handen eens zien’, vroeg ik d’r. En ja hoor, voorzichtig liet ze haar handjes zien die … onder de viltstiftvlekken zagen.
Het is bijna overbodig om te zeggen dat ze daarna een behoorlijke preek kreeg.
Daarna heb ik mijn vriend en mijn kleuter van de bank af gejaagd. ‘Rustig eten kan ook op de stoel!’ Inderdaad, ik was die ochtend echt onuitstaanbaar. Vervolgens bedacht ik mij dat de leren banken en stoelen hier thuis altijd worden schoongemaakt en ingevet met geweldig schoonmaakspul van HG.
Ik kon het altijd proberen.
Gewapend met een volle fles en een poetsdoek ben ik als een gek die bank gaan schoonmaken. Het kostte een halve fles, ik had het zweet op mijn voorhoofd en ik heb nu nog spierpijn in mijn armen, maar toen was de bank weer schoon. De vlekken waren eruit.
Wat een ge-wel-dig spul.
Iedereen was opgelucht. Ikzelf nog het meest.
Een voordeel? Mijn humeur werd er daarna alleen maar beter op. Want hé, er zaten geen vlekken meer in de bank. De rest van de dag kon ik prima aan. Maar die stift heb ik daarna wel goed opgeborgen bij die andere stiften. Het zal alleen wel even duren voordat de kleuter er weer mee kan spelen. In 2025 ofzo.
Afbeelding: Bol.com
Geef een reactie