Soms lijkt het wel alsof kleine kinderen in één seizoen opeens véél ouder worden. Dat gebeurt nu met mijn dreumes. Waggelde ze in het voorjaar nog ietwat wankel op haar beentjes, tegenwoordig gaat ze zelf op en af de glijbaan. Een gevalletje van kleine meisjes worden groot.
En ja, dat is alleen maar goed. Maar het gaat hard, héél hard. Natuurlijk heeft mijn dreumes ook haar grote zus als voorbeeld. ‘Kijk Nikki, zo moet je dat doen’, schreeuwt mijn kleuter regelmatig tegen de dreumes. Ook al is het soms niet echt wenselijk dat mijn kleuter dat roept. Vooral niet toen ze vond dat mijn dreumes zelf wel haar broodje pindakaas kon smeren.
Kan gebeuren.
Maar in sommige gevallen is het wel handig. Zoals op en af de glijbaan gaan. Ook dat heeft de kleuter voorgedaan. En voor ik het wist klom de dreumes met haar mollige armpjes en beentjes erop. En het moet gezegd: dat doet ze nu goed. Het kind heeft er toch plezier in.
Al had mijn kleuter haar niet per se hoeven leren dat je ook letterlijk de glijbaan op kunt klimmen. Dat wordt namelijk niet echt gewaardeerd door andere kinderen in speeltuinen.
Maar ook op andere vlakken begint mijn dreumes al een klein peutertje te worden. Ze wil haar spinazie opeten met een vork of een lepel, begint de kinderstoel nu al verschrikkelijk te vinden en krijgt – en dat is dan wel weer jammer – last van driftbuien.
Je kunt niet alles hebben.
En ja, ze is deze zomer ook letterlijk een maat gegroeid. En dus moest haar kledingkast uit- en ingeruimd worden met kleding. Maar het voelde als de dag van gisteren dat ik met mijn zwangere buik voor het eerst rompers van maat 50 en 56 in de kast legde.
Tijd vliegt.
‘Voor je het weet gaat ze naar de middelbare school’, grapte laatst iemand tegen mij. Daar moest ik nog even niet aan denken. Doe eerst die glijbaan maar.
Geef een reactie