‘Weet je wat nu de rage is in de klas van Linde?’ hoorde ik laatst een moeder in een winkel tegen haar vriendin zeggen. ‘Het vriendenboekje. Iedereen heeft ‘t. Ik word er gek van.’ Ik haalde opgelucht adem. Dat was nog niet het geval in de klas van de kleuter. Maar dat had ik beter niet kunnen denken …
Diezelfde middag speelde de kleuter bij een klasgenootje. Toen ik d’r ophaalde, kreeg ik een – i kid you not – vriendenboekje mee. Daar was-ie al. Het vermaledijde vriendenboekje.
Niet dat ik problemen heb met ‘t concept vriendenboekje. Dat is hartstikke gezellig voor die kinderen. Maar die ouder, die mogen ‘m dus invullen. Al was dit nog wel een wat uitgebreider vriendenboekje met een tekening die de kinderen telkens zelf kunnen inkleuren en een plek waar je ook nog een foto kunt plakken.
Oké.
Maar ik ben de beroerdste niet. Nadat mijn dochter de tekening eerst had gekleurd, beantwoorden we samen de vragen. Waren best gezellige vragen trouwens. Dat varieerde van wat ze niet lustte (champignons) en haar favoriete film (Vaiana) tot wat ze wilde worden (superheld).
Helemaal gezellig. Dat hebben we allemaal keurig ingevuld. Ik plak er straks een foto boven en dan kan het vriendenboek weer mee naar school morgen.
Maar je begrijpt het al: mijn kleuter wil nu ook een vriendenboek.
Er zit niets anders op dan maar zo’n vriendenboek te bestellen. We gaan gezellig mee in de rage. Zal je zien dat er volgend schooljaar weer een andere rage aan de gang is. Die moeders in de winkel zullen er vast niet rouwig om zijn.
Afbeelding: Intertoys
Geef een reactie