Mijn kleuter kan de laatste tijd wel een duwtje in de rug gebruiken op school. Vooral letters vindt ze moeilijk. Hoewel, het gaat de laatste weken steeds beter. Vanochtend wist ze het woord ‘l-o-v-e’ te spellen.’ Vervolgens vroeg ze wat het woord betekende. Ik was zo trots op mijn apie.
Jongste van de klas
Mijn apie is namelijk de jongste van de klas. Het is een kind van begin september, een vroege leerling dus. Niet erg, maar dat betekent wel dat ze soms wel een klein jaar, of in ieder geval acht, negen of tien maanden in leeftijd kan schelen met de meeste kinderen uit haar klas.
Wanneer je ouder bent, is dat geen probleem. Maar wanneer je vijf bent, is dat nog best veel.
Maar hé, het leek best oké te gaan. Komt ook omdat ze één van de langste kinderen is van de groep en EQ-technisch goed met de andere kinderen overweg kan. Ook qua leerstof ging het best goed. Nou ja, ze had nog niet alles onder de knie. ‘Maar ze is natuurlijk ook wat jonger he? Dat past bij haar leeftijd,’ zeiden de juffen.
In november was er dan ook nog niets aan de hand op het 10-minuten gesprek.
‘Zoals het nu gaat, kan ze niet naar groep 3’
Dat was niet het geval met het tweede 10-minuten-gesprek in februari, ‘Zoals het nu gaat, kan ze niet naar groep 3’, vertelde de juf. Al voegde ze wel toe dat mijn kleuter nog een half jaar had ‘en dat er in die tussentijd nog veel kon gebeuren.’
Waar. Maar toch?
Niet naar groep 3? Ik was even stil. Niet vanwege mijzelf, maar omdat ik wist dat het haar hart zou breken. Zij wil mee met haar vriendinnen en vriendjes. Ze wil een etage hoger in een andere klas. En als ze zou blijven zitten, dan zou ze altijd een kop groter zijn dan die andere kinderen. Om maar te zwijgen van de EQ-ontwikkeling.
Dat leek me niet zo handig.
Dezelfde situatie
Dan kun je twee dingen doen. Afwachten hoe het gaat of ingrijpen. Nu ben ik zelf niet het afwachtende type. Bovendien heb ik als jong kind in precies dezelfde situatie gezeten. Want ja, ik ben eind augustus jarig. Mijn moeder heeft mij vervolgens zelf bijles gegeven en op ‘t moment dat ik een jaar of zeven, acht was, was ik helemaal bij.
Dat konden mijn vriend en ik met de kleuter ook wel doen.
Bijles
De juf was aanvankelijk daar wel een beetje voorzichtig in. ‘Je kunt ze niet dwingen he?’ Daar zat overigens absoluut wat in. Het heeft geen zin om een kind te pushen, met als gevolg dat ze onzeker kunnen worden en het helemaal niet meer willen doen.
Maar nadat ik later nog een gesprekje met haar voerde, was ze juist uitermate bereid om mee te helpen. Ik keegg dan ook allemaal tips, advies en opdrachtjes. Waarvoor hulde. Het is per slot van rekening altijd fijn wanneer de leerkracht meedenkt. Aan deze juf ligt het in ieder geval niet.
Lang leve ‘t web én de opdrachtenboekjes
Intussen hadden mijn vriend en ik ook allerlei opdrachtjes van ‘t web gehaald (lang leve ‘t wereldwijde web), had ik gezellige opdrachtenboekjes – speciaal bedoeld voor kinderen in groep 2 – en woord-en rekenspelletjes bij Bol.com besteld. Iedere avond las ik net wat extra voor.
Mijn vriend hing vervolgens een gezellige letterslinger op en op de deur van de woonkamer hangt nu een getallenlijst.
Het zag er allemaal ook nog wel best gezellig uit.
Helemaal opnieuw beginnen
Al was het in het begin – in februari – nog niet zo gezellig. We ontdekten dat mijn kleuter heel weinig – behalve wat getallen – had opgestoken op school. Geen idee waarom. Was mijn kleuter te snel afgeleid? Waren de klassen te groot? Was ze er nog niet klaar voor? Alles kon. Maar we moesten wel opnieuw beginnen.
We zijn voorzichtig aan de slag gegaan.
Iedere dag doen we nu één tot drie oefeningen. Soms een spelletje (hallo Wie is het en Ganzenbord), dan weer een paar oefeningen uit het boekje (die overigens helemaal zijn gericht op kleuters en gewoon hartstikke leuk zijn) en soms oefenen we een paar letters.
Het gaat steeds beter. De kleuter krijgt er zowaar – misschien omdat we er spelletjes van maken – plezier in. Best belangrijk, want hoe kan het spreekwoordelijke kwartje anders goed landen?
‘L-o-v-e’
Tot ze vanochtend met een plaatje aankwam waarop love stond. ‘Kijk mama, daar staat een l, een o, een v en een … e!’ En warempel, ze verbond de letters. ‘Looovvvveee, wat betekent dat?’
Ik was zo trots op mijn apie. Amper een maand verder en dan dit doen. En misschien zijn andere kinderen van haar leeftijd al veel verder, maar als je even kijkt maar mijn kleuter vandaan moet komen – leertechnisch gezien – is dit al een kleine overwinning. Voor haar dan.
En mind you, ze hoeft niet als een gek te scoren tijdens die CITO-toetsen. Interesseert mij geen bal. We proberen haar op een gezonde manier voor te bereiden op groep 3. Zodat ze gezellig met haar vriendinnen naar groep 3 kan. Iets zegt mij dat dit wel gaat lukken. Per slot van rekening heeft mijn moeder het met mij ook gered.
Nog wat tips?
Zit jouw kind ook in zo’n soort situatie? Hier vind je heel veel tof materiaal.
Deze boekjes vindt mijn kleuter superleuk:
>> Eerste stappen naar lezen
>> Eerste stappen naar rekenen
>> Eerste stappen naar schrijven
Maar online vind je ook toffe dingen:
>> JufJanneke
>> Snapjekind.nl
Geef een reactie