De afgelopen maanden zei mijn dochter nog niet zo veel. Logisch. Er moest eerst gekropen, gelopen en geklommen worden. Je kunt per slot van rekening niet alles tegelijk. Maar nu is ze van de ene op de andere dag gaan babbelen. En dat is best geestig.
Geen idee waarom ze nu wel interesse heeft in het produceren van geluiden die ergens naar klinken. Misschien is het omdat het voor ons vakantie is en ze alle aandacht krijgt of misschien is ze – nu ze het lopen redelijk onder de knie heeft – pas toe aan meer babbelen.
Met kinderen weet je het nooit.
Geestig is het wel. Ik word afwisselend ‘MAM’ of ‘DAAAAAAAN!’ genoemd. Waarschijnlijk doet ze dit laatste omdat mijn vriend mij altijd Daan noemt. Ook meldt ze ons dat ze op de ‘BANK!’ zit, roept ze na afloop van het aankleden ‘KLAAR!’, zegt ze tegen iedereen die het maar horen wil ‘DAAAG!’ en wijst ze af en toe naar onze ogen en roept ze ‘OOG!’
Overigens zit ‘BUMBA!’ ook nog steeds in het vocabulaire. Sterker nog, alles dat leuk is, is BUMBA. Mocht mijn dochter je ooit BUMBA! noemen, dan bedoelt ze niet dat je lijkt op een halfgare clown. Neehee, dit is juist een groot compliment. Dat betekent dat ze je ontzettend leuk vindt. Dat je het even weet. Voor er rare misverstanden ontstaan.
Dat kan namelijk met kinderen die net beginnen te praten. Zo waart er een heerlijk verhaal rond in mijn familie over een nichtje dat in eerste instantie de R nog niet kon uitspreken. Niet erg. Tot zij en mijn tante op straat een man met een grote snor die ook nog een behoorlijk ordi vrouw aan zijn arm had hangen, tegenkwamen. ‘Mama, wat heeft die meneer een grote snol’, schijnt ze gezegd te hebben.
We hopen maar dat het stel doorkreeg dat mijn nichtje het toch echt over die snor had.
Maar dat kan je zomaar overkomen als ouder. Hindert niets. Levert leuke verhalen op. Al zal met dochterlief nog wel even duren. Zo ver is ze nog niet. We houden het nog maar even bij gebabbel. Nu kan ik er nog om lachen.
Geef een reactie