Vroeger keek ik letterlijk vaak in de spiegel. Ik keek of ik mijn lippenstift niet op mijn tanden had gesmeerd en of mijn mascara er nog op zat. Maar tegenwoordig heb ik een andere spiegel. En die spiegel heet mijn dochter.
Spiegel voorhouden
Nee, mijn dochter is natuurlijk niet letterlijk in een spiegel veranderd. Toveren kan ik tot op de dag van vandaag nog steeds niet.
Wel houdt ze me figuurlijk een spiegel voor. Niet alleen omdat ze mijn gedrag begint te kopiëren, maar ook omdat ze me nu al haarfijn wijst op mijn tekortkomingen.
‘OH JA!’
Zo was ik me er nooit van bewust dat ik heel vaak ‘oh ja’ zeg. Ook op verschillende manieren trouwens, kom ik nu achter. Als mijn dochter iets niet begrijpt komt er een vragend ‘oh ja.’ Maar als ze echt iets belachelijk vindt, roep ze ‘OH JA!’
Ze rolt nog net niet met de ogen.
Best irritant. Tot ik me realiseerde dat ik bijzonder vaak ‘oh ja’ zeg. Op tien verschillende manieren. Vermoeiend. Dan kan ik het mijn dochter niet kwalijk nemen dat zij het ook doet.
En ergens is het ook wel lollig.
Ik gestrest? Dochter gestrest
Wat minder lollig is? Als ik gestrest, moe of ziek ben, heeft dat z’n weerslag op mijn dochter. Ook al doe ik mijn best om het te verbergen, nog steeds heeft ze feilloos door hoe ik me voel. Kinderen en dieren voelen dat ongelofelijk makkelijk aan. Het resultaat is een huilerig meisje dat zich soms letterlijk aan me vastklampt.
Niet leuk.
Ik realiseerde me dat ik nog beter op moet passen met wat ik zeg en hoe ik me gedraag. Chagrijnig zijn omdat je een conflict hebt met iemand anders of gestrest zijn omdat je het te druk hebt, lost niets op.
Time-out
Een time-out soms wel. Net als goed adem halen en mijn dochter een knuffel geven. Worden we beide rustiger van.
Nee, mijn dochter is de beste spiegel die ik ooit zal hebben. En waarschijnlijk zegt ze later ook nog dat ik lipstick op mijn tanden heb. Twee vliegen in een klap noem ik dat.
Afbeelding: Daniëlle Spoelstra
Geef een reactie