Vanochtend stuitte ik op de site van De Telegraaf op een filmpje waarin twee huilende jonge kinderen te zien waren die aan hun lot werden overgelaten in de achtertuin van een crèche in Amsterdam. Ik kreeg er kippenvel van. En ik was niet de enige.
Huilende kinderen
Te zien was hoe de twee huilende kinderen minutenlang buitengesloten waren. Het ene kind bonkte huilend tegen het raam, terwijl de ander een uitweg leek te zoeken. De kinderen konden niet naar binnen en begeleiding was afwezig.
Het filmpje werd gemaakt door een omwonende die het filmpje op Facebook postte. Ze schreef verder dat dit niet de eerste keer was dat ze dit had zien gebeuren. Het filmpje werd vervolgens zo’n 25.000 keer gedeeld en belandde uiteindelijk op de sites van AT5 en De Telegraaf.
Tot grote schrik van de directie van de opvang die de leidsters op non-actief zette en aankondigde onderzoek te doen. De GGD liet weten zo snel mogelijk met de directie van de kinderopvang hierover in gesprek te gaan.
Tot zover het filmpje.
Niet naar een kinderdagverblijf
Maar mijn kippenvel bleef. Nu moet ik wel eerlijk bekennen dat mijn dochter niet naar een kinderdagverblijf gaat. Niet omdat ik geen vertrouwen heb in de kinderdagopvang bij mij in de buurt, maar vooral omdat ik zelf graag de eerste jaren van mijn dochter wil meemaken, dit ook geldtechnisch gezien kan en omdat dit enorm scheelt in de kosten.
Goed gevoel
Had dit niet gekund, dan hadden ik en mijn vriend gekeken welke kinderopvang ( of eventueel een gastouder ) in aanmerking zou komen. En eerlijk? Dan had ik vrienden en kennissen én hun kinderen gevraagd met welke kinderdagverblijven zij goede ervaringen hadden.
Zo heb ik ook vrienden die heel veel kinderdagverblijven hebben bezocht. Net zo lang totdat ze een goed gevoel bij een opvang hadden. Naar mijn weten heeft hun zoontje het daar nu hartstikke gezellig.
Fijn.
Het zijn namelijk wel je kinderen waar andere mensen de hele dag oppassen. Ik twijfel er niet aan dat de meeste leidsters dat volledig naar eer en geweten doen. Maar je kind zal maar op die opvang in Amsterdam zitten. Daar word je – om maar een understatement erin te gooien – niet blij van.
Niet tegen berispen
En nee, ik ben niet tegen het berispen van kinderen. Vooral niet door leidsters van de kinderopvang. Soms zijn kinderen even strontvervelend – ik weet er alles van – en dat moet je vooral niet tolereren. Hallo zeg, je moet wat met zo’n groep kinderen.
Maar dat berispen kan op veel manieren. Huilende peuters minutenlang buitensluiten is er niet één van.
Al reageerden sommige mensen op de fora onder de filmpjes dat als dit niet mocht ‘dat er softies gemaakt werden van onze huidige generatie kinderen.’ Waarschijnlijk willen deze mensen graag terug naar de jaren vijftig, maar dat is weer een ander verhaal.
Kinderen van iemand anders
Maar wat die mensen even over het hoofd zien, is dat die mensen op de opvang wel betaald werden om goed te zorgen voor de kinderen van iemand anders. Dat is een hele verantwoordelijkheid. Geen wonder dat er regels en protocollen zijn om dit in goede banen te leiden. En als die regels en protocollen aan de laars gelapt worden, het was op die crèche bepaald niet de eerste keer dat dit gebeurde, dan moet er ingegrepen worden.
Terecht, want het zijn wel kleine kinderen waar we het over hebben. En daar moet je goed op passen. Letterlijk en figuurlijk. Vind ik dan. En ik ben niet de enige. Anders was dat filmpje niet zo’n 25.000 keer gedeeld.
Wat is jullie ervaring met het kinderdagverblijf? Gaat het hartstikke goed of hebben jullie nare ervaringen?
Afbeelding: © Jon Helgason | Dreamstime Stock Photos
Geef een reactie