‘Is je dochter nog steeds zo’n fan van Bumba?’ vroeg laatst iemand belangstellend. Ik knikte van ja – Bumbalu wordt per slot van rekening nog steeds overal naar toe gesleept – maar langzaam, heel langzaam, vindt ze ook steeds meer dingen leuk. En daar ben ik blij mee. Eerlijk gezegd kan ik geen Bumba meer zien of horen.
En nee, ik heb geen hekel aan Bumba. Ik haat het alleen wel dat ik de nu de soundtrack, de DVD’s en de boekjes uit mijn hoofd ken. Het is gewoon een overdosis. Laatst moest ik heel hard nadenken over de naam van een staatssecretaris, maar toen iemand mij vroeg naar de naam van de beer in Bumba, wist ik het feilloos ( voor de geïnteresseerden: dat is dus Nanadu).
Verontrustend.
Andere interesses
Gelukkig toont dochterlief nu van de ene op de andere dag ook interesse in andere dingen. Zo werd een pop in een bijpassende buggy vakkundig genegeerd. Tot vorige week. Opeens liep mijn dochter er naar toe, pakte de pop en gilde heel hard ‘BABY!’
Als je namelijk negentien maanden bent, ben je zelf geen baby. Dat moge duidelijk zijn. Hoe dan ook, ook baby wordt nu vaak ergens mee naar toe gesjouwd. Laatst belandde het arme ding bijna in bad omdat mijn dochter er heilig van overtuigd was dat baby gewassen moest worden.
Ik was er net op tijd bij.
Gelukkig gaat dat wel wat beter met die andere nieuwe hobby, rubberen Disney figuren die we op de Vrijmarkt gekocht hebben. Zijn de laatste dagen een heuse hit. Misschien komt dat ook omdat mijn dochter wel eens kijkt naar Het Mickey Mouse Clubhuis, of hoe het ook maar heet. Ik zal je zeggen, Disney-programma’s zijn een verademing als je een klein jaar, dag in dag uit Bumba hebt aangehoord.
Boeken!
En nee, er wordt niet alleen maar tv gekeken. De laatste tijd is mijn dochter ook erg geïnteresseerd in boeken. Geen idee waarom. Misschien omdat ze mij – boekenwurm dat ik ben – vaak met een boek in de handen ziet of dat haar vader werkelijk waar een totaalervaring maakt van het concept voorlezen, maar er moet zeker vijf keer per dag voorgelezen worden.
En dus slingeren hier allemaal kinderboeken rond over Winnie de Pooh, olifanten die tanden leren poetsen en kikkers die leren zwemmen op de ruggen van eenden. Maar je hoort mij niet klagen. Alles is beter dan Bumba. Dan maar tig keer per dag voorlezen met een rubberen Mickey Mouse op mijn schoot. Die roept tenminste niet de hele tijd op tv ‘nonnienonnienonnie.’
Afbeelding: Daniëlle Spoelstra
Geef een reactie