Adem in adem uit

Je hebt soms van die ochtenden die gewoon niet lopen. Met de beste wil van de wereld niet. Het is chaos. Met dank aan héle kleine dingen. Onlangs had ik er weer eentje. 

En het begon niet eens zo slecht die dag. Mijn dochter had die nacht doorgeslapen (in tegenstelling tot de nacht ervoor) en mijn katten hadden beneden er niet alles onder gekotst of geplast. Ze waren er – in tegenstelling tot de dag ervoor – zelfs niet vandoor gegaan om de hele buurt buiten wakker te miauwen.

Met het verkeerde been uit bed
Maar mijn dochter stapte mooi wel met het verkeerde been uit bed. Komt niet vaak voor, maar als het voorkomt dan zijn de rapen gaar. Huilen, niet luisteren, geen zin in ontbijt, constant opgepakt willen worden en aandacht vragen. Niet erg, maar de héle ochtend? Het is een uitdaging.

Ik zette Baby TV maar op. En ja, dat is een tv-zender voor de kleinsten onder ons. Daar zou zelfs nog een hyperactief iemand zen van worden. Intussen tikte ik razendsnel een stukje en beantwoordde ik mijn mail.

So far so good.

Waterballet
Maar toen ging het mis. Mijn dochter moest nog in bad en besloot daar het concept waterballet een nieuwe invulling te geven. Met als gevolg dat de volgende Sneekweek prima in mijn badkamer gehouden kon worden.

En fok, daar ontdekte ik ook nog schimmel op het plafond. Hoe was dat daar nou terecht gekomen? Shit, dat moest ik schoonmaken. Al had die badkamervloer prioriteit. Maar waar waren die handdoeken? Shit. Die stapel was net omgegooid door één van de katten toen ik naar het plafond staarde. En oh ja, de andere kat had er meteen maar een beetje op geplast en was natuurlijk er meteen vandoor gegaan.

Ondertussen besloot mijn dochter te gaan staan in haar badje en lanceerde ze een grote badeend op de kat die was achtergebleven. Die andere kat verliet ook gillend de badkamer. Met natte poten, dat dan weer wel.

Maar die had ik ook. We waren allemaal nat. De handdoeken propte ik zo goed mogelijk in elkaar en met de schone varianten maakte ik snel de vloer een beetje droog.

En nee, aankleden wilde ook niet
Van ellende haalde ik mijn dochter uit bad. En nee, ze wilde niet. Het was maar goed dat het badkamerraam dicht zat, anders hadden de buren mij – aan het geluid te horen – vast aangegeven bij de politie.

Het aankleden werd natuurlijk ook een heus drama. Recht liggen was geen optie. Dat was natuurlijk alleen maar een optie wanneer ze moest zitten. En omgekeerd. Met als gevolg dat ik op dat moment al sterk de behoefte had aan een kop koffie. En ik drink niet eens koffie.

Na een half uur waren we klaar.

Mierenmoordenaar
De was nam ik mee naar beneden en ik keek in het washok of een pas gewassen tas droog was. Dat was-ie, maar daar was ook alles mee gezegd; het kreng zat stikvol mieren. Shit, waar kwamen die nou vandaan? En ja hoor, die mieren hadden blijkbaar een ingang gevonden in de werkkamer. Snel viste ik ergens poeder weg, zette mijn dochter en de katten tot hun grote ontevredenheid buiten de kamer, strooide met dat witte spul, pakte de tas en gooide ‘m in de wasmachine met negentig graden.

Waarschijnlijk is De Partij van de Dieren nu heel boos op mij. Mierenmoordenaars doen het daar vast niet goed. Zal best, maar die vieze handdoeken konden er wel meteen bij in. Dat was nog een voordeel.

Naar de super
Daarna bedacht ik mij dat ik nog naar de supermarkt moest. Snel pakte ik een andere tas, deed een poging mijn dochter de schoenen aan te doen (‘neeeeeeeeeheeeeeee!’) en mijzelf nog enigszins te fatsoeneren. Lukte niet echt. Ik vergat mijn make-up op te doen en van ellende deed ik mijn haar maar in een staart.

Mijn dochter was eenmaal bij de deur – ondanks mijn ‘bij mama blijven!’ – er al vandoor. Ik sjeesde er achter aan op straat.’Hierrrrrrrr blijven!’ riep ik nog, maar dat hielp niet. Mijn dochter had al lang aan dingen gezeten waar ze niet aan mocht zitten, hing aan containers en rende opritten van andere huizen op. Intussen probeerde ik voorbij fietsende buren normaal te groeten en vrolijk te blijven lachen.

Ze geloofden er niets van.

Ik zette mijn dochter maar weer in de wandelwagen. Vond ze – en dat zal niemand verbazen – niet leuk. Maar daarna was er wel tien minuten rust. Tot de supermarkt. In mijn verwaaide toestand – en dat is altijd zo als je je make-up bent vergeten – kwam ik allerlei buren en bekenden tegen. ‘Druk zeker?’ glimlachte een oud-klasgenoot.

Nou, dan weet je wel genoeg.

Maar ergens lukte het mij toch om met dochter en de juiste boodschappen van de supermarkt te vertrekken. En omdat mijn dochter best lief was geweest het laatste kwartier, mocht ze er weer uit. Had ik niet moeten doen natuurlijk. Mijn dochter was alleen maar geïnteresseerd in de vijver in het park, de straat en allerlei leuke dingen, behalve in het pad waar ze op moest blijven.

Je begrijpt, onder luidkeels protest deed ik haar weer in de wandelwagen.

Chaos in de tuin
Eenmaal thuis – het was al warm – deed ik de katten in de tuin, mijn dochter ook en maakte ik lunch. En juist in die vijf minuten had de ene kat zich half opgehangen in een boom, was de andere kat ruzie aan het maken met de Maltezer van de buren (zie foto) en zat mijn dochter in de modder.

Alles. Was. Zwart. Voor het eerst die dag was mijn dochter écht vrolijk.

Ik heb tot tien keer geteld. Correctie, ik heb tot dertig geteld en daarna de ene kat bevrijd, de andere kat op z’n kop gegeven en mijn dochter enigszins gefatsoeneerd. Al was daarna haar vrolijke humeur meteen verdwenen.

Gelukkig ging het iets beter nadat ze iets had gegeten en nadat ik haar hielp tien koprollen en handstanden te maken. Had ik al gezegd dat mijn dochter heel actief is? Maar daarna kroop ze in een onbewaakt moment weer in de modder.

Dit keer at ze het op.

Aan het gezicht te zien, beviel dat niet. Dat was dan wel weer handig.

Het volgende drama: het middagslaapje
Het humeur verslechterde toen ik aankondigde dat ze naar bed ging voor een tukje, maar dat er eerst gewassen moest worden. Het werd een heus drama. De schoenen mochten niet uit, de vieze broek ook niet en de handen mochten niet onder de kraan.

Na een kwartier lukte het toch.

Maar ja, toen moest ze nog naar bed. Het was schier onmogelijk om de slaapzak aan te krijgen. ‘Neeeeeeeeeee!’ galmde het door het huis. ‘Jaaaaaaaa’ riep ik nog. Maar dat landde niet bij mijn dochter.

Na een kleine tien minuten deed ik de deur van de kinderkamer dicht. ‘Daaaaaaag!’ hoorde ik nog. En daarna was het huilen geblazen. Tot een halve minuut later. Toen sliep ze.

Rust!
Ik deed de katten naar binnen die opeens verbazingwekkend goed meewerkten ( waarschijnlijk was de Maltezer nu wel met succes belaagd) en daarna heb ik zeker een kwartier voor mij uit gestaard. Correctie, ik staarde naar het terras dat er dankzij de zandbak uitzag als een kleine Sahara.

Ik moest eigenlijk vegen. Maar ik had er – en nu citeer ik even Geer en Goor – de kracht niet meer voor. In plaats daarvan heb ik diep in- en uitgeademd. Dat is namelijk het enige dat echt helpt op chaotische ochtenden. Gelukkig gaan ook die voorbij.

Afbeelding: Daniëlle Spoelstra