‘Weet jij nog hoe lang die voucher voor dat fotoalbum nog geldig is?’ vroeg mijn vriend onlangs, Hij had ooit voor een habbekrats die voucher op de kop getikt, maar aan dat maken van een fotoalbum waren we nooit toegekomen. Ik zocht die datum snel op. ’30 juni’, riep ik. ‘Shit’, riepen vriendlief en ik in koor. Dat betekende dat we nog een dag hadden. En dus heb ik mijn hele zondag besteed aan het maken van een – juist- fotoalbum voor mijn dochter.
Te lui om in te plakken
Al kwam dat best handig uit. Wij maken namelijk heel veel foto’s. Maar printen en plakken in een fotoalbum? Ho maar. Ik ben daar te lui voor. En natuurlijk kun je ook online een fotoalbum maken. Maar ja, dan moet je wel die foto’s bij de hand hebben. En die staan bij ons dus op een externe harde schijf.
Gedoe
Gedoe, gedoe. In ieder geval genoeg gedoe om niet aan een digitaal fotoalbum te maken. Met als gevolg dat de hoogtepunten uit mijn dochter’s leven niet bepaald fatsoenlijk gedocumenteerd waren. Niet erg, maar voor je ‘t weet kom je er niet meer aan toe en krijg je over vijftien jaar het verwijt dat je een slechte moeder was.
Maar hé, nu die voucher nog maar een dag geldig was, moest ik wel.
‘Let’s get this over with’
Mopperend ging ik aan de slag. Vooral omdat ik mijzelf intussen wel kon vervloeken omdat alles weer op ‘t laatste moment moest. Zoals dat altijd bij ons gaat. Je begrijpt: ik had er geen zin in.
‘Let’s get it over with’, dacht ik nog toen ik op de site van het bedrijf dat die fotoalbums maakte, kon kiezen uit ‘t online maken en het downloaden van software. Dat laatste kostte me teveel moeite, dacht ik. En dus ging ik voor de eerste mogelijkheid.
Had ik beter niet kunnen doen. Twee uur later had ik met veel pijn en moeite de helft van het fotoboek in elkaar gezet, maar bleek ik niet genoeg foto’s te hebben. En met al die lege pagina’s kon ik niet bestellen. Maar extra foto’s uploaden ging ook niet.
Ik was woest. Furieus. Ik was in staat om die voucher ritueel te verbranden en de computer uit ‘t raam te gooien.
En toen ging het opeens wel goed …
‘Dan maar die software downloaden?’ vroeg mijn vriend voorzichtig. Dat heb ik dus gedaan. Niet van harte, maar aangezien ik mijn hele ochtend toch al had gespendeerd aan het album, wilde ik niet dat al die moeite voor niets was geweest.
Na het downloaden en installeren van die software ging het als een zonnetje. Dit had ik eerder moeten doen. Pagina na pagina werd in rap tempo gevuld. Figuurtje hier, extra kadertje daar en ik had zowaar genoeg foto’s. Het werd gezellig.
Twee jaar in één middag
Maar het allergezelligst? Dat waren toch wel al die foto’s van mijn dochter. Ik herbeleefde twee jaar van haar leven in één middag. Haar geboorte, de foto dat ze voor het eerst was omgerold, voor het eerst in de kinderstoel, haar eerste vakantie en als laatste de selfies met haar vader.
Ik werd steeds vrolijker. Het fotoalbum voor mijn dochter was opeens te snel af. Desondanks heb ik ‘m meteen besteld. En ja hoor, de code op de voucher was nog geldig. Het enige dat ik hoefde te betalen waren de verzendkosten van zes euro. Nou, dat was te doen.
Nog een keer?
Ik verheug me nu al op de dag dat we ‘t album binnen hebben. Ook leuk voor mijn dochter later. Kan ze in ieder niet zeggen tegen de psycholoog dat mama nooit een fotoalbum heeft gemaakt. En ik? Ik heb mijn vriend gevraagd of-ie weer zo’n voucher kan kopen. Al beloof ik dat ik ‘t maken ervan niet weer tot op het laatste moment uitstel. Een chagrijnige zondagochtend is meer dan genoeg.
Afbeelding: MyBKS
Geef een reactie